Amare liep door het bos in de richting van de plek waar ze kwam als ze rust nodig had. Een soort zelfgemaakte tas ging om haar schouder. Hierin zag een stuk brood, een lap stof en een deken. De deken had ze meegenomen omdat ze waarschijnlijk even bij de Wezer zou blijven. De stad werd haar even te hectisch. Een aantal dagen terug was ze uit haar huis gezet omdat ze het niet meer kon betalen en ze had zich al elke dag uit de naad gewerkt. Het was een hel om vrijwel elke dag water te moeten halen voor de gladiatoren, en dan ook nog eens beledigd of geïntimideerd te worden. En als ze daar niet mee bezig was dan was ze wel aan het oppassen op kleine kinderen van kooplieden, of aan het poetsen. Dat alles was toch voor niets geweest. Het was volgens veel mensen nog een optie geweest de straat op te gaan, mannen verlijden, maar dit had ze geweigerd. Ze kreeg vaak te horen dat ze mooi was en dat ze best aardig wat geld zou kunnen verdienen, maar de waardigheid die ze nog had die wilde ze graag houden. Nu moest ze wonen in een armzalig huisje in een achterbuurt, waar je als alleenstaande jonge vrouw je hoofd bijna niet boven water kon houden.
Een zachte windvlaag liet haar haren even dansen. Het was een warme zomeravond en er was vrijwel niemand in het stuk bos waar zij momenteel liep. Op een gegeven moment hoorde ze het water van de rivier en ze zuchte even. Na meer dan een halve dag lopen had ze eindelijk haar bestemming bereikt. Een paar takken duwde ze opzij, en toen stond ze op een open stuk waar de rivier liep. Aan de waterkant groeide 'n paar verschillende soorten planten en bloemen en in het schemerige licht zag het er geweldig uit. Even keek ze nog om zich heen maar er leek niemand te zijn. Ze liep verder het groene gras op en gooide haar spullen neer een meter of 7 voor de rivier. Snel kleden ze zich uit tot haar ondergoed en liep op blote voeten verder. Het gras voelde heerlijk koel onder haar pijnlijke voeten, terwijl ze in de richting van het water liep. De Wezer was altijd haar uitvlucht geweest toen ze nog in hier in de buurt had gewoond. Dat was al heel lang terug toen haar vader nog leefde. Het was nooit makkelijk voor een halfbloedje, en de meeste meisje van haar soort waren dan ook vermoord. Haar vader had er voor gezorgd dat ze gewoon kon opgroeien, aangezien haar moeder was gestorven tijdens de geboorte. Hij had een vrij hoge rang in het leger gehad en had er voor kunnen zorgen dat op haar papieren kwam te staan dat ze vol romaans was. Ze liep het water in tot halverwege haar bovenbenen. Daarna liet ze zich schuin opzij vallen, het iets diepere water in. Zodra haar hoofd onder water ging voelde het alsof alles van haar schouders af viel. Toen ze weer boven was was ze helemaal doorweekt en haar ondergoed trok een beetje door. Dit kon haar niet veel schelen aangezien er toch geen mensen waren. Ook als ze alleen met vrouwen was geweest had het haar weinig uitgemaakt. Nogsteeds hoorde ze haar oma zeggen dat ze eindelijk een man moest zoeken en dit was ze dan ook van plan te gaan doen, ooit teminste. Haar blik gleed naar de lucht en ze veegde haar haar uit haar gezicht. Even bekroop het gevoel van eenzaamheid haar, maar dat verdween al weer snel. Ze had een paar dagen vrijheid, en misschien zou ze ook wel nooit meer terugkeren naar Rome.

Rutger zat even verderop op de oever. Dit was het enige wat nog een beetje om Griekenland leek. De vader van Crixus vertrouwde hem genoeg om hem alleen uit ROme te laten gaan, ookal was Sparatacus nu in de buurt. Rutger vond Spartacus nogal een waaghals, zo dicht bij Rome. Dat was gewoon de goden verzoeken. Rutger misde zijn broertje af en toe nog wel maar besefte nu eindelijk dat hij niets aan die brand had kunnen doen. Af en toe droomde hij over Griekenland, dat hij nog vrij was en zijn broertje en vader nog leefden. Maar dan werd hij altijd weer wakker in de werkelijkheid, in Rome. Rutger had nog geen kans gezien om wraak te nemen op de jongens die Crixus bijna hadden vermoord. Ze leken wel van de aardbodem verdwenen. Misschien was dat ook wel beter ook, als Rutger ze tegen kwam zou hij ze vermoorden. En dat was nu niet erg slim. Hij was blij dat Crixus en zijn vader Grieks konden, al was zijn Latijn de laatste tijd veel beter geworden. Verderop sprong een jonge vrouw in de rivier.
(beetje inspiloos)

Justus maakte dit keer eens een groot ommetje met zijn paard Maximus. Het weer was mooi en het was ook al redelijk warm geworden. Justus maakte een ommetje maar ging tegerlijkertijd ook een beetje op ontdekking naar de o zo 'grote' slavenleider, een rebel in zijn ogen, Spartacus. De slaven hadden het er de laatste tijd erg veel over. Maximus ging in een drafje verder. Ze kwamen op een gegeven moment bij de rivier de Wezer aan die net Germanië in wou stromen. Maximus begon kalm te drinken en Justus hoorde wat in het water vanachter de bosjes. Hij trok zijn zwaard en liep langzaam naar de plek toe. Hij maakte een gat in de bosjes en daar recht voor hem in de rivier zat een vrouw van rond de 19 á 20 jaar een bad te nemen. Justus keek verschrikt op en verstijfde. Dit had hij neit verwacht, en de vrouw was op zijn zachts gezegt beeldschoon vond hij. Hij liep naar wat dichterbij de vrouw en vroeg toen: 'Hallo geachte dame, kan ik u ergens mee van dienst zijn?' vroeg hij terwijl hij een buiging maakte, hij stond immers nog op de waterkant.

Amare hoorde vaag wat geritsel maar reageerde er niet op. Er waren hier toch geen mensen, aangezien het nu niet bepaald een bekende plek was, tenminste dat dacht ze. Waarschijnlijk was het een ree of een konijn. Weer een windvlaag en ze voelde toch dat het niet zo warm was nu ze doorweekt was. De kou bleef ook een beetje hangen in haar ondergoed en ze besloot zich maar weer gewoon om te gaan kleden. Het was een goed idee geweest dat ze de lap stof had meegenomen had. Ze schrok zich dood toen ze achter zich opeens een mannenstem hoorde. Vliegensvlug draaide ze zich om en zag een man staan. Hij was ouder dan haar, een stuk ouder. Snel legde ze haar armen over haar borst. Het verbaasde haar licht dat hij een buiging maakte, aangezien hij waarschijnlijk een hogere rang had dan zij. Hij was goed verzorgd en daarbij voelde dit soort mannen zich meestal beter. Simpelweg omdat ze gewoon man waren. Zijn vraag drong tot haar door en ze keek even naar haar geïmproviseerde rugzak. 'Nou, om heel eerlijk te zijn heer...' begon ze heel formeel. Dit omdat ze niet nog een keer in de cel wilde belande, ookal was hij haar tegengekomen. 'Ik zou u willen vragen of u zich om zou kunnen draaien, zodat ik even een doek om kan slaan'. De meeste vrouwen hadden zoiets vast vol schaamte in hun stem gevraagd, maar zij was anders. Het was zoals het was, en hij had haar dan ook gevraagd of hij haar ergens mee van dienst kon zijn. Misschien had hij zoiets niet verwacht, maar het maakte haar niet veel uit. Ze was een aantal dagen vrij en ze weigerde zich in het gareel te houden zoals ze altijd al deed. Die ene keer was dan misschien ook meteen vrijwel fataal geweest, maar ze kon altijd nog rennen. Ze kwam iets meer het water uit en keek hem een beetje vragend aan.

Rutger wachtte totdat de jonge vrouw zich had aangekleed. Hij besloot dat het handiger was om zichzelf te laten zien voordat de generaal hem zou hebben neergestoken. Die Romeinen zagen ook overal mensen van Spartacus. Doodsbang waren ze en vast ook moesten ze zich schamen. Een slaaf die ontsnapt, een groot leger opbouwd en zo dicht bij Rome kan komen. Dat zal toch wel een klap voor het hele rijk geweest zijn. Rustig stapte hij door het riet heen. Rutger stapte per ongeluk op een tak, krakend brak die door midden. Als hij geluk had zou de generaal hem niet meteen doden. Hij bleef stil staan, rechtop zodat hij niet voor een spion zou worden aangezien. 'Hallo' begroette hij de twee, alsof het de normaalste zaak in de wereld was.

Justus draaide zich makkelijk om en bestudeerde de omgeving tijdelijk. Toen de vrouw klaar was draaide hij zich weer om. 'Hallo' zei opeens een stem. Het was duidelijk een jonge slaaf. Justus vroeg zich af wat al die slaven de laatste tijd hier toch deden, buiten Rome, dat zou Oscar in ieder geval niet overkomen dacht hij grijnsend. Maximus hinnikte opeens en Justus realiseerde zich dat zijn paard er nog stond. Hij liep weer even door de struiken en nam zijn paard aan de teugels mee terug. Het dier had immers aandacht nodig.

Even wachte ze tot de man zich had omgedraaid en liep toen snel naar haar kleren en tas. Even keek ze om of hij nogsteeds omgedraaid stond, het voelde echt heel genant. Ze had net haar natte bovenstuk uitgetrokken en een simpele jurk over haar hoofd aangetrokken, toen ze opeens een andere mannenstem hoorde. Deze was alleen iets lichter, wat duiden op een jonger iemand. Het was een geluk dat ze net klaar was, anders waren er toch echt klappen gevallen. Wat moesten al die mannen hier toch? Ze glimlachte zo vriendelijk mogelijk. 'Hallo terug' zei ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Even bekeek ze hem en het werd haar al vrijwel meteen duidelijk dat het een slaaf was. Hij was wel z'n beetje haar leeftijd, waarschijnlijk net iets jonger. Misschien was hij wel de slaaf van de andere man. Opeens klonk er gehinnik en ze keek om. Waar kwam dat nu weer vandaan, had deze eerste man een paard. Dat was eigenlijk ook wel logisch als je hem zo bekeek. Hij was erg gespierd en hoogstwaarschijnlijk een of andere vent uit het leger. Op een of andere manier hadden mensen bepaalde soorten trekken waar je vaak duidelijk aan zag waar ze bij hoorde, alhoewel naar hun kleren kijken vaak al genoeg was. De man liep de struiken in, waar hij misschien wel een hele tijd had gestaan. Een rilling ging over haar rug toen ze bedacht dat ze hem gewoon niet had opgemerkt. Hij kwam uiteindelijk weer de stuiken uit, zijn paard leidend aan de teugels. Het was een prachtig wit beest en ze glimlachte lichtjes. Vaak had ze dieren liever dan mensen, maar in Rome zelf waren vrijwel alleen zwerfbeesten. 'Erg mooi paard' zei ze vriendelijk tegen de man.

De man zag eruit als een generaal. Vreemd, hele legers kunnen Spartacus niet vinden maar als 1 enkele slaaf wegloopt lukt het diegene meestal wel. Of zouden de soldaten liever Spartacus niet tegenkomen? Beter hem zoeken dan hem met zijn leger voor Rome zien staan. De generaal had een paard bij zich. Het paard was wit. Toen herkende Rutger hem, het was Justus. De generaal die de Germanen had aangevallen omdat die de Senator Tiberius hadden vermoord. Rutger twijfelde aan hun schuld, er waren zoveel andere stammen daar in de buurt geweest maar de Romeinen hadden een zondebok nodig.

'Ave' zei Justus kortaf tegen de slaaf terwijl hij zijn hand groetend omhoog stak. 'Erg mooi paard' zei de vrouw vriendelijk. 'Ik dank u.' zei Justus plechtig. Justus inspecteerde de jonge slaaf eens nader. 'Mag ik vragen wie jou meester is jongen?' vroeg Justus vriendelijk tegen de slaaf. Hij had nu geen zin in ruzie, en hij vroeg zich af of dit geen slaaf was die ook op weg was naar de o zo grote Spartacus. Justus grinnikte in zichzelf. 'Ha! Spartacus, hij weet waarschijnlijk niet eens hoe je mannen traint, laat staan hoe je een leger bestuurt.' fluisterde Justus bij zichzelf. Als hij klaar was met de missie van Ceasar die nog komen zal, zou hij die Spartacus eens laten zien wat Rome in huis had!

'Mag ik vragen wie jou meester is jongen?' Zucht, dacht Rutger. Weer zo'n paniek vogel. 'Maximulius Egnatius, heer.' Rutger hoorde de generaal iets fluisteren over Spartacus. 'Spartacus riskeert veel om zo dicht bij Rome te komen, ik ga echt mijn leven niet wagen voor 3 dagen vrijheid.' Rutger meende het, het was zinloos om naar Rome toe te gaan. Dat kon alleen maar foutgaan. Rutger begreep de reden van Spartacus ook niet, kwam hij alleen zo dicht bij Rome om de soldaten uit te dagen? Als hij slim was waren ze nu al uit Italie geweest. Rutger kende een paar slaven die ook echt waren weggelopen naar Spartacus toe, de meesten waren al weer gevangen voordat ze echt Rome uit waren.

De oudere man bedankte haar plechtig en zij glimlachte lieflijk naar hem. Ze zag dat hij de slaaf bekeek, iets wat haar liet twijfelen over haar gedachte dat hij de meester van de jongen was geweest. Dit werd bevestigd toen hij de jongen vroeg wie zijn meester was. Het verbaasde haar dat hij als slaaf hier rond mocht lopen. Ze had er veel gezien die nog geen 3 meter van hun meesters zijde mochten wijken, of van hun huis. Even keek ze omhoog en zag de zon steeds lager zakken. Ze moest nog naar een stad in de buurt, een slaapplaats vinden. Het maakte haar niet veel uit om buiten te slapen, maar nu ze had gemerkt dat hier ineens zoveel mannen rondliepen vond ze dit toch niet z'n prettig idee. Opeens hoorde ze de oudere man zacht praten over Spartacus. In Rome werd vrij veel over hem gepraat, voornamelijk door slaven. Ook de gladiatoren hadden het er vaak over als ze water ging brengen, maar dat was wel altijd als er geen mensen van hogere rang bij waren. Ze vond het raar. Hoe kon een z'n man voor zoveel oproer zorgen. 'Spartacus riskeert veel om zo dicht bij Rome te komen, ik ga echt mijn leven niet wagen voor 3 dagen vrijheid.' hoorde ze de jongen zeggen en ze luisterde goed. Ze wilde meer weten over deze man, goed of slecht. Deze 2 leken niet zo entousiast te zijn, maar vanuit andere verhalen leek hij een ware held. 'Waar komt deze Spartacus vandaan?' onderbrak ze de 2. Ze vroeg zich af of hij ook een halfbloed was ofzo, want dan kon ze hem diep van binnen nog wel begrijpen. Als je zag hoe deze mensen behandeld werden. Van haar wist niemand dit en ze wilde het graag zo houden, aangezien ze dan waarschijnlijk als nog zou worden vermoord.

'Waar komt deze Spartacus vandaan?' vroeg de vrouw. 'Spartacus, zoals velen hem noemen is niet meer als een laagbegaafde slaaf.' zei Justus rustig alsof het een feit was. 'Hij komt uit Thessaloniki, Griekenland en daar al was hij een slaaf. Waar hij écht vandaan komt? Jupiter mag het weten!' vertelde Justus de vrouw. 'Maximulius Egnatius, heer.' zei de jongen vervolgens als antwoord op zijn vraag. 'Aahh ok, ik ken hem niet zo goed, woont hij buiten Rome? Aangezien jij hier ook zo vrij rondloopt...?' zei Justus met enige vraag in zijn stem. 'Spartacus riskeert veel om zo dicht bij Rome te komen, ik ga echt mijn leven niet wagen voor 3 dagen vrijheid.' zei de jongen later ook nog. Ook hij had dus gehoord was hij had gefluisterd. 'Ha! Eindelijk eens een slaaf die het begrijpt! Ze zouden je een leven moeten geven onder de plebejers!' zei Justus vriendelijk tegen de jongen. Hij mocht hem wel, deze had verstand, in tegenstelling tot zijn eigen slaven.

(Plebejer = iemand van het gewone volk)

Amare dacht even na. Wat deze Spartacus allemaal wilde klonk erg onrealistisch maar best wel rechtvaardig. Het beviel haar op een of andere manier ook niet dat deze man hem laag begaafd noemde, aangezien hij wel erg veel slaven met zich mee had gekregen. Ze luisterde nog even naar wat de man zei, maar het kwam er op neer dat hij eigenlijk geen idee had. 'Deze Spartacus klinkt als iemand met dromen.' mompelde ze. Ze zei maar niet dat ze zijn ideeën nog best goed vond, aangezien ze het ook niet helemaal eens was met de manier waarop sommige slaven werden behandeld. Misschien zou deze man zijn plannen een beetje beter moeten uitwerken, maar er was natuurlijk een kans dat hij daar al mee bezig was. Het was logisch dat z'n mannen als deze generaal dit niet wisten. Ook kon ze begrijpen dat deze jongen zijn leven niet wilde wagen maar toch, sommige slaven moesten wat haar betreft toch wat meer moesten doen. Als ze soms de slaven bij het circus zag, wenste ze dat ze toch ooit wel eens iets zouden doen. Haar blik gleed even naar de zon, die ondertussen al laag aan de hemel stond. 'Het spijt me dat ik jullie moet onderbreken, maar ik moet eigenlijk weg. Ik wil graag voor het donker in een stad of burcht zijn omdat ik vanavond niet in het bos wil slapen.' zei ze. Haar blik schoot kort naar het paard, minder dan 3 seconde beleven ze hangen. Als zij z'n dier had was ze er zo geweest, maar inplaats daarvan moest zij gewoon lopen. Samen met vele andere van de gewone mensen. Vrijwel niemand van haar stand kon zich een paard veroorloven.

'Spartacus, zoals velen hem noemen is niet meer als een laagbegaafde slaaf.' 'Hij komt uit Thessaloniki, Griekenland en daar al was hij een slaaf. Waar hij écht vandaan komt? Jupiter mag het weten!' Tot nu toe heeft hij wel een heel leger bij elkaar verzameld én gehouden, dacht Rutger. Het plan zal dan misschien niet slim zijn, zijn organisatie talent wel. 'Deze Spartacus klinkt als iemand met dromen.' zei de vrouw. 'Aan dromen heb je niet veel als je dood bent. Sommigen van zijn leger kunnen misschien goed vechten maar lang niet allemaal. En als je hebt gezien hoe vernietigend en agressief de Romeinen vechten zullen er maar weinig overleven.' Rutger keek Justus met een bijna beschuldigende blik aan. De Romeinen leken er gewoon van te genieten om bloed te vergieten, vooral als het niet nodig was.