Dit is het oefentopic. Je kunt gewoon meedoen en je hoeft je ook nergens voor in te schrijven. Handig he! Je hoeft ook geen karakterkaart in te vullen. Desnoods gebruik je nu een compleet andere personage. Het gaat hier om de posten. En heb je geen zin om alle voorgaande posten te lezen, dan maak je toch gewoon lekker een losse post. Wij, de Moderators en ik, zullen dan opbouwende kritiek geven. Kortom we geven verbeterpunten aan en prijzen je voor de goede dingen! Vat het vooral niet aanvallend op, we willen jullie alleen maar helpen. We still love you guys

Nou ... laten we eens een leuk onderwerp kiezen ....

Gladiatorgevechten in het Colesseum:

Met een verveelde blik staarde Sorena naar de vechtende gladiatoren ver beneden haar. Haar man zat naast haar vermakelijk met de rest van de mensen mee te schreeuwen. Sorena schaamde zich diep voor haar man. Zuchtend stopte ze nog een druif in haar mond. Julia zat voor haar voeten te spelen met een mooie pop die ze van haar papa had gekregen. Het meisje was er dolgelukkig mee en speelde zoetjes tot ze bij Sorena op schoot kroop. Sorena schrok wakker toen ze het extra gewicht op haar schoot voelde.
'Mama, mogen we straks weg?' Vroeg Sorena zachtjes in het oor van Sorena. Sorena schudde zachtjes haar hoofd. 'Het spijt me Julia, maar we moeten blijven. Je weet hoe belangrijk dit is voor papa.' Terwijl ze dit zei wierp ze even een snel een blik op Maximus. Een stevige wind gleed door het Colesseum en nam een stofwolk met zich mee op het strijdveld. Omstanders begonnen te schreeuwen en te springen. Blijkbaar was er één aan de winnende hand. Sorena wilde niet dat Julia dit allemaal te zien kreeg. Ze zorgde er continu voor dat Julia afgeleid was. Het kind hoefde niet op vijfjarige leeftijd te horror van de dood te zien.
'Maar mama, ik vind het niet leuk hier.' Mooi dacht Sorena. Dat was weer een zorg minder. Het kind zou niet zo snel meer terug komen naar deze plek. 'Ik zal je een geheimpje vertellen. Ik vind het hier ook niet leuk.' fluisterde Sorena met een glimlachje. Ze aaide haar dochter door haar bruine haren. Goden wat leek haar dochter op haar. Julia begon te gapen en legde haar hoofd tegen haar moeders borst aan. 'Ben je moe?' Vroeg Sorena met een glimlach. Julia schudde haar hoofd. 'Echt niet. Ik .. ben nie moe.' Mompelde het kind. Binnen de kortste keren lag ze te slapen. Door alle lawaai heen en Sorena wiegde haar dochter zachtjes heen en weer. Wat vond ze Julia een heerlijke meid.

Met snelle passen kwam een meisje voorbij Sorena gerend gevolgd door een paar sterke mannen. Het meisje genaamd Maera wist niet waar ze naartoe moest want de mannen stonden nu aan beide kanten van haar, ze was omringd. Bang keek Maera naar een man die een hard touw in zijn hand hield. De man maakte haar ruw vast en er kwam een oude man aan die haar een klap gaf. "Auw" piepte Maera, en ze begon te huilen. Nu was alles voor niks geweest.