Een jongen van tien jaar oud stond naast zijn moeder en staarde naar beneden. Crixus was weer terug van die veel te lange reis. Hij wou naar Julia toe. Gewoon haar weer in zijn armen sluiten. Aurelia en Maximulius hadden verteld over wat er was gezegd de laatste keer dat ze bij Sorena waren. Maximus wou dat de twee trouwde. Iets was hij eigenlijk niet had kunnen geloven, maar ergens wou hij het wel. Er hing duidelijk iets tussen hen twee in, iets waar hij geen vat op had. Kort zuchtte hij waardoor zijn moeder hem even bezorgd aankeek. 'Wat is er jongen?' Sprak ze bezorgd. Crixus keek naar zijn moeder en haalde zijn schouders op. 'Niets.' Mompelde hij naar zijn moeder toe. De jongen had niet eens op reis gewild, het was omdat zijn vader naar ergens anders heenmoest. 'Sorry, ik bedoelde het niet zo.' Hij draaide zich om en wandelde naar zijn stoel toe om daar in te gaan zitten. Maximulius keek naar zijn zoon en fronste even. Kalm stond de man op en knielde vervolgens neer bij zijn zoon. 'Het is Julia niet? Sorry, dat je mee moest. Maar we konnen je hier niet achterlaten bij Rutger.' Crixus snoof en keek zijn vader met enige irritatie in zijn ogen te zien aan. Maximulius zuchtte en ging bij Aurelia staan met zijn hand in de hare. De jongen keek naar de grond met een ietwat kwade blik in zijn ogen. Waarom deden zijn ouders toch zo moeilijk? Sinds ze het hadden verteld waren ze nog bezorgder om hem en dat haatte hij. Vanavond zou hij waarschijnlijk wel een bezoekje brengen aan huize Verus. Dan kon hij ook meteen weer eens kijken hoe het met Sorena en Decius ging. Ja, dat zou hij doen gewoon even weg van zijn ouders, of ze gingen mee dat moesten ze maar zelf weten. Maar hij zou niet thuis blijven dat was zeker. Kort keek Aurelia naar haar zoon met een licht gepijnigde blik in haar ogen. Zachtjes streek haar man over haar haren. 'Rustig maar, hij begint gewoon al met puberen, geen zorgen.' Sprak hij zachtjes tegen haar. Aurelia keek haar man aan en legde haar armen om hem heen en plaatste haar hoofd op zijn borst en zuchtte diep. 'Misschien, maar hij mist Julia ook, en dat komt omdat wij hem hebben meegenomen.' Fluisterde ze zacht tegen zijn borst aan en sloot kort haar ogen. Crixus hoorde opeens het geluid van voetstappen. Er kwam iemand de stenen trap opgelopen die leidde naar het plateau waar ze op stonden.

Weer had de honger toegeslagen. Nu ging Freya niet meer de huizen in om daar eten te stelen, dat was veels te link. Maar op straat was steeds minder te vinden. Daarom was ze naar het circus Maximus gegaan, van andere straatkinderen had ze gehoord dat daar heel veel eten was. Vooral vlees. En dat klonk eigenlijk ook best logisch, er waren toeschouwers, gladiatoren en beesten die moesten eten. Er zouden waarschijnlijk dus nog wel wat restjes over zijn. Maar de bewaking was ook een stuk strenger dan op de markt waar ze af en toe een appel stal. Ze was wel makkelijk binnengekomen, ze had gezegd dat haar ouders al binnen waren. Willekeurig had ze iemand in het publiek aangewezen, hopend dat die twee elkaar niet kenden. Gelukkig werd ze binnengelaten. Het leek wel alsof ze in de hemel was beland, niemand lette erg goed op. Freya liep expres tegen iemand op, sneed met een dolk de geldbuidel open en liet het geld in een zak van haar jurk vallen. ‘Sorry meneer’ verontschuldigde ze zich. De man bromde iets terug en liep verder. Nu had ze wel geld maar nog steeds geen eten. Oplettend keek ze om zich heen. In de tijd dat ze op straat rondzwierf, had ze veel geleerd. Welke mensen veel geld bij zich hadden en welke personen goed opletten. Ze zag daar bovenaan een rijke familie zitten die druk bezig waren met hun zoon. Met snelle stappen liep Freya op de trap naar boven. Ze hadden wat eten meegenomen, snel griste ze het weg en verborg het ongezien. Maar toen werd ze hebberig, de man had een goedgevulde geldbuidel bij zich. Haar ogen werden groot, hoelang zou ze daar wel niet van kunnen eten? Heel voorzichtig kwam ze dichterbij. De man was even afgeleid, nu was haar kans. Met een razendsnelle beweging sneed ze door het leer heen. Heel zacht gerinkel was er te horen, overstemd door de vele mensen hier.