Langzamerhand waren zijn wonden geheeld en veranderd in littekens. Bij de brand in het bos had hij ook een paar flinke brandwonden opgelopen, maar hij had het overleefd. Maar vele anderen niet. Oscar had geluk gehad. Dagmar was vertrokken naar Rome om uit te zoeken of de gevangengenomen strijders nog leefden. Ze was nog niet terug gekomen. Oscar had weinig hoop voor ze. Er was vrij weinig te doen bij de ziekenboeg. De Romeinen dachten dat ze allemaal dood waren en het was veiliger voor de strijders om ze dat ook te laten blijven denken, daarom bleven de meesten dichtbij om geen Romeinen tegen te komen. Nog maar een paar jaar, dan zou Oscar terug naar Rome gaan om met Justus af te rekenen. Jammer genoeg was hij nu nog niet oud genoeg, Justus bleef maar doormoorden. Elke keer gaat hij ergens naartoe om daar weer mensen te vermoorden, in Germanië, Egypte of gewoon bij Rome. Als hij 16 was dan zou hij sterk genoeg zijn om hem te vermoorden. Verveeld liep hij naar buiten.

Geschrokken keek Ambrosinus rond in de ziekenboeg. Er waren zeer veel doden gevallen, door stomheid geslagen schudde hij zijn hoofd. 'Nog niemand heeft de Romeinen verslagen zonder machtige oorlogswapens...' mompelde hij hoofdschuddend. 'De Cathagers met hun olifanten, Egypte met hun strijdwagens, en de noordelijke Germanen met hun gigantische bijlen. Waarom zou Rome dan wel verslage kunnen worden door een groep dat bestaat uit vrijgelaten slaven en dan vooral kinderen?' mompelde hij opsommend verder. Het was nu vroeg in de ochtend en de ochtendgloren scheen over Ambrosinus heen. Hij moest maar eens de heuvels in opzoek naar ingrediënten voor de medicijnen. Binnenkort, ja, dan was de druidenbijeenkomst weer, dan zou hij met zijn broeders kunnen nadenken over hoe Rome aangepakt moest worden. Glazig keek hij voor zich uit, hij zag Oscar maar hij was diep in gedachten verzonken: Wat nou als de Romeinen wraak gaan nemen op bijvoorbeeld Galliërs of zijn eigen volk de Britons?

Net als vele andere lag ze in een bed gemaakt van stro. Haar ogen gesloten. Ze was al een week lang in coma en de mensen in de ziekenboeg hadden de hoop op geven dat ze ooit nog wakker zou worden. Sommige vonden het dapper wat ze had gedaan andere vonden het ontzettend stom. Een kind laten vechten in een oorlog als deze vroeg er gewoon om. Melodie was één van de weinige geweest die ook echt had gevonden. De meeste waren gevlucht. Zelfs Lilly was gevlucht. Melodie was benieuwd waar ze heen was gegaan. Ze rook de misselijk makende lucht van bloed en deed haar ogen openen. De witte tentendoeken waren besmeurd met bloed. Melodie wou overeind komen maar tevergeefs. Ze was te zwak. Ze keek naast zich en zag daar haar jurkje hangen. Het jurkje waarin ze was ontsnapt. Haar oude slavenjurkje. Ze trok haar mondhoeken omhoog en stak haar arm uit om het te pakken maar vreemd genoeg voelde ze niets meer in haar linkerarm. Misschien sliep deze want na enige tijd begon deze te tintelen net zoals haar benen. Ze draaide haar hoofd naar rechts en zag daar naast haar bloemen liggen. Hoe lang lag ze hier al? Een gordijn ging openen en Melodie zag nog een meisje. Lilith dat was meer dan duidelijk. Lilith's gezicht was lijkbleek en Melodie vroeg zich af waarom. Niet wetend dat ze net een mummie was door al die bebloede doeken. Enkel haar gezicht was nog zichtbaar. 'H-hoe lang heb ik geslapen?' vroeg Melodie zacht. '8 dagen,' Zei Lilith. Melodie keek haar wazig aan. 8 dagen, dat was erg lang. 'Zou ik misschien wat moge eten?' vroeg Melodie want ze had aardig trek gekregen wat niet zo heel gek was. Lilith knikte snel en verdween weer. Even later kwamen er meer mensen kijken. Een vrouw hielp haar om rechtop te zitten en ze kreeg iets voor geschoven om te eten. De vrouw lepelde de pap naar binnen en Melodie voelde zich best ongemakkelijk hier. Waar was Galenus? Ze stopte met eten en keek de vrouw aan. 'Waar is Galenus?' De vrouw gaf geen antwoord en hield haar de lepel voor. Melodie keek er naar. 'Waar is Galenus?' De lepel ging in één ker naar binnen alsof ze niet mocht vragen waar Galenus was en dat baarde haar zorgen. Hij leefde toch nog wel?

Lilith ging ook naar buiten en zag Oscar naar buiten lopen. Lilith had niet veel meer tegen hem gezegt. Heel langzaam liep ze naar hem toe en legde ze een hand op zijn schouder. Heel voorzichtig natuurlijk omdat hij gewond was. Lilith had hier en daar schramen en brandplekken maar ze was niet echt gewond want ze had niet gevochten.

Inia kwam de tent van de jongere kinderen binnen, Saros zat in een andere tens met de rest. De meeste mensne werdne boos op har als ze binnenkwam, waarschijnlijk omdat ze niet meer boos konden zijn op Roy, deze was gestorven in het gevecht. Ze legde haa rhand opd e schouder van de vrouw die Lena's vragen nie thad beantwoord en deze legde wat schigtig het kommetje neer en liep weg. Inia ging zitten. "Je bent gewond en je bent nog jogn, maar ik vind dat je dit moet weten." ze glimalchte lichtjes en ging heel voorzichtig door Lena's haren "Bijna iedereen is dood, jij moet blij zijn da tje ngo leeft..." ze zuchtte "En Galenus, hij heeft jouw met zijn laatste kracht ngo op de kant geduwt, we moeten blij zijn dat abigail er bij was om hem nog te helpen. Maar hij heeft veel bloed verloren en heeft te veel wate rnaar binnen gekregen, dus..." "Inia, maak haar niet zo bang." klonk een zwakke stem vanuit de ingang van de tent, Inia keek in een ruk om "Galenus, je mag nog helemaal niet opstaan!" Galenus haalde droog zijn schoduers op "Saros mag ook ngo niet staan, maar die is buiten ook rondjes aan het rennen." Inia keek hem ongelovig aan "Dit keer is hij zo zeker van zijn zaak dat zelfs Sofia hem niet tegen kan houden." ging Galenus verder, Inia stond op en rende langs hem, als je goed luisterde kon je haar later woedend Saros naam horen roepen. Galenus schudde zijn hoofd gewoon even en strompelde richitng Melodie. "Dus, alles weer heel?" hij glimlachte ngosteeds lcihtjes en pakte heel voorzichitg Melodie's hand vast.

Oscar keek om naar Lilith. Zouden ze ooit nog van die Romeinen af komen? De Romeinen behandelden hun als beesten, dingen. Lilith hadden ze bijna verdronken, alleen omdat Justus een keer een slechte bui had. De hele burcht uitgemoord vanwege een gedode senator die zij nog geeneens hadden vermoord. Het waren gewetenloze moordenaars. En als ze niet gestopt zouden worden, zou iedereen worden vermoord maar dan ook iedereen. Het was enkel een kwestie van tijd voordat ze zouden ontdekken dat een paar vrijheidsstrijders het hadden overleeft. En als dat snel zou gebeuren, dan was het ook voorgoed afgelopen. Er was weinig kans op overleven maar er was nog steeds een kans. Oscar was blij dat zijn zus en Lilith nog leefden, waarschijnlijk een van de weinigen van de burcht nog. Het maakte nu enkel uit wie wie als eerste zou vinden.

Vanachter een bosje zat Jaipriya de overlevenden te bespieden. Ze trok een grijns. ''Ze zijn wel erg dom als ze me nu nog proberen aan te vallen.'' mompelde ze in zichzelf. De meeste rebellen waren echter dood of lagen op hun sterfbed. Opeens zag Jaipriya een oude man lopen. Dit was dé oude man die haar opdrachtgever bedoelde, degene die ook dood moest. Het leek een oude druïde of iets dergelijks, dus zou ze hem maar met zorg uit de wegruimen. Ook zag ze Lillith en ook de jongen in de cape. Ze gromde toen ze hen zag. ''Die kinderen zijn hardnekkig, hoevaak moet ik ze aanvallen?!'' mompelde ze kwaad binnendsmonds terwijl ze in zichzelf op z'n Indisch vloekte. Tot haar grote verbazing zag ze ook: Oscar!? Nu sloegen bij haar alle stoppen door. ''Dit is tovenarij!'' mompelde ze verder. ''Ik moet maar voorbereidingen gaan treffen voor een grootse moord.'' zei ze in zichzelf terwijl ze weer op haar paardje klom en in gallop wegreed. Ze was er haast zeker van dat niemand had had opgemerkt, en als dat toch het geval was maakte het niet meer uit, ze was binnen een paar minuten al uit het zicht verdwenen.

Oscar dacht iemand te horen, maar liep weer weg toen er niets gebeurde. Het was zo frustrerend, zowat iedereen was ernstig gewond. Als er nu weer een aanval zou komen, zouden ze het zeker niet overleven, geen een van hun. Dagmar was er voor de zoveelste keer op uit getrokken om te zoeken naar de vrijheidsstrijders die voor het gevecht al waren gevangengenomen. Maar tot nu toe was er geen enkel teken van leven, maar gelukkig ook niet dat ze dood waren. Al waren ze dan misschien wel beter af dan in de handen van de Romeinen. Oscar liep verder naar Dagmar toe, die bezig was met de gewonden te verzorgen. ‘Ik ga mee zoeken’ zei hij. Dagmar zuchtte, ze wist dat het moeilijk was om haar broertje iets uit het hoofd te praten. ‘Maar wat nou als je Justus tegenkomt? Of een van de soldaten die je herkend?’ bracht ze ertegenin. ‘Ze denken dat je dood bent’. ‘Hier blijven zitten, wachten tot ze ontdekken dat we nog leven? Dat is een optie dan?’ zei Oscar terug. Dagmar zuchtte, ze kon er maar beter bij zijn om hem te beschermen dan dat hij op eigen houtje Rome binnenging omdat zij hem niet mee had willen nemen. ‘Okey, maar je houd je gedeisd, als ze ontdekken dat jij nog leeft dan weten ze dat er nog meer leven’

Melodie beet op haar onderlip en hield haar lippen nu stijf op elkaar want eten ging ze niet als ze geen antwoord zou krijgen al had ze nog zo'n honger ze moest en zal antwoord krijgen! ''Lena, je moet wat eten...'' Zei de vrouw die haar probeerde te voeden. Bijna iedereen in het kamp noemde haar Lena, enkel Galenus en Lilly noemde haar bij haar echte naam en natuurlijk te slaven die bij Flavius vandaan kwamen want die wisten niet anders. Maar gelukkig boog niemand meer voor haar want daar had ze een bloedhekel aan gekregen. Als ze bogen voor haar, boog ze terug want ze wou niet meer worden gezien als een edels meisje ze was even veel waard als iedereen. Galenus was veel meer waard dan zij en hij werd vroeger geslagen door flavius. Barbaar dat hij was. ''Waar is Galenus..'' Zei ze nu duidelijk waarna ze metteen een lepel binnen kreeg. Melodie slikte het door en trok een vies gezicht want die pap was nou niet bepaald lekker. Inia kwam binnen en Melodie keek Inia aan. ''Inia!'' Riep ze uit waarna ze een lepel binnen kreeg. Melodie kreeg brakneigingen door het vieze eten wat ze binnen kreeg maar ze mocht niet klagen. Ze was vrij en dat was alles was ze vroeg. Ze zou Bella nog bevrijden en dan zat haar taak er op. Melodie keek hoe de vrouw weg ging en toen ze uit het zicht was verdwenen richten ze zich op Inia. Toen Inia ging zitten keek Melodie haar afwachtend aan toen ze begon met praten beet ze op haar onderlip. Ze slikte toen ze vertelde over Galenus. In elk geval kon ze hieruit horen dat Abigail nog leefde. Ze kreeg tranen in haar ogen toen ze kwam dat Galenus veel bloed had verloren. Was hij dood? Op het moment dat Galenus binnen kwam, sprong ze uit bed om hem te omhelsen maar na de poging uit bed te springen viel ze toch weer neer op het bed want veel kracht had ze nou weer niet. Ze was net een puddinkje wat in elkaar zakte als het bewoog. Toen hij begon over Saros en Sofia moest ze breed glimlachen, de tranen stroomde over haar wangen toen hij vroeg of alles nog heel was. Als een zombie kwam ze het bed uit en zetten enkele stappen waarna ze haar armen om hem heen sloeg voordat ze in zakte. Ze was net een klein kind dat zijn eerste stapjes had gezet maar dat maakte niet uit. ''Ik was zo bang dat je het niet had overleefd...''