"Freya." Thornan proefde de naam op zijn lippen. Eindelijk eens een naam die in zijn thuisland Britannia ook werd gebruikt. "Mooie naam." voegde hij er met een goedkeurend knikje aan toe. "Zulke namen hoor je hier niet veel.." klonk zijn stem plotseling enkele sterktes zachter. In zijn ogen viel enige verbazing te lezen. Een jong meisje dat alleen in Rome leefde, geen thuis leek te hebben en vooral..Freya heette? Vreemd.. "Ik ben Thornan." stelde Thornan zichzelf uiteindelijk voor. 'Voor wat hoort wat' was het gezegde immers. "Die naam hoor je hier ook niet veel." Hij glimlachte maar om Freya niet te verontrusten met zijn afwezige gedrag. De eerdere achterdocht was hem wel opgevallen, maar het was dan ook logisch: in Rome kon je niemand vertrouwen behalve jezelf, hoelang je er ook woonde en mensen leek te kennen. Thornan was echter wel te vertrouwen, maar hij was dan ook geen Romein. Tja..het was ook alleen in een stad als Rome dat kinderen er zo aan toe konden zijn als Freya: eenzaam, uitgehongerd en doordrenkt van achterdocht. "Wees maar niet bang.." kwam er door alle gedachtes plotseling uit. Zelfs Thornan was kort verbaasd over de warmte in zijn stem. "hier ben je veilig." rondde hij de zin af. Zijn ogen ontmoetten die van Freya en ondersteunden zijn woorden met een kalme blik. Weer knikte hij. Normaal was Thornan een man van weinig woorden en iemand die slecht zijn gevoel kon uiten of dit niet wilde uiten. Deze zin was daarom ook zo..nieuw voor hem, maar hij meende het wel degelijk. Met een neutraal gezicht stond hij op, een beetje uit het veld geslagen door zijn eigen gedrag. "Wil je..iets drinken?" vroeg hij ineens aan Freya met een herstelde, geruststellende blik. Van de vensterbank haalde hij twee glazen, een karaf water en een karaf wijn tevoorschijn en zette dit op de tafel voor het meisje neer. Het was niet verkeerd dat Thornan eindelijk eens voor iemand leerde zorgen aangezien hij in het verleden zo zijn familie had achtergelaten en hij eigenlijk niets eens goed voor zichzelf zorgde.

"Zulke namen hoor je hier niet veel.."Gealarmeerd hield Freya hem goed in de gaten. Hier kon je niemand vertrouwen en dat zou Freya ook niet doen., Het was een stressvol leven, iedereen in de gaten houden, dingen stelen zonder gesnapt te worden, de soldaten ontlopen. Elk klein foutje kon haar het leven kostten. Haar familie was ze al kwijt, wat kon ze nu nog kwijtraken? Er was niet zoiets als ver vooruit denken, enkele de dag van vandaag. Het telde erom dat je nu eten hebt en niet morgen. Een jaar geleden zou ze bij de rivier hebben gespeeld met wat vriendinnen maar nu moest ze razendsnel opgroeien om te kunnen overleven zonder familie. "Hier ben je veilig." Hoorde ze. Freya was nergens veilig en dat wist ze erg goed. Toen Thornan zich omdraaide om iets te drinken te pakken, schoot Freya het donker weer in. Voordat hij zich weer om zou draaien, zou ze al uit het zicht zijn verdwenen. Ze zou nog wel eens vaker hier terug komen, de man was aardig en joeg haar niet weg. Dat was al beter dan de meeste burgers hier. Eenmaal terug in de smederij ging ze weer in haar zelfgemaakte bedje liggen. Met een gevulde maag was het een stuk beter slapen dan met een maag die maar bleef pijn doen van de honger. Al snel viel ze in slaap, in haar dromen was ze meestal weer terug in de sibbe, bij haar familie. Ze was verdrietig als ze dan wakker werd, want ze wist dat ze hun waarschijnlijk nooit meer zou zien, Rome was daar veels te groot voor. Maar het leven ging door, en dat moest Freya ook.

Thornan keek op om Freya's reactie te zien op zijn vraag, maar zag plotseling dat ze verdwenen was. Een serene glimlach verscheen rond zijn lippen, maar zijn ogen stonden treurig. "Weltrusten dan maar..." mompelde hij richting het duister. "..kind van de nacht." Ergens had Thornan het gevoel dat hij Freya nog wel eens terug zou zien en hij hoopte dit ook. Al was het een korte ontmoeting geweest, hij wist dat het meisje speciaal voor hem was. Hij hoopte alleen maar dat ze veilig en gesetteld zou zijn tot hun volgende ontmoeting. Even stak Thornan zijn hand op richting de donkere straat. Hij wist niet of Freya het zag, maar het deerde niet. Hij geeuwde en pakte de kandelaar op de tafel op. Zo strompelde ook de timmerman richting zijn bed, waarin hij, toen hij eenmaal lag, gelijk in slaap viel. Even verscheen in het zwart van zijn ogen het beeld van 'het kind van de nacht', daarna zonk de vermoeide Thornan in een diepe slaap.