Justus had inmiddels vernomen dat Flavius ook een spionne op de rebellenzaak had gezet. Justus was hier erg blij mee en besloot ook Jaipriya te informeren en te vragen of zij ook in Ignis wilde komen, net als Flavius en Eletheryon trouwens. Hij ging eerst naar de duiventil en maakte de drie briefjes aan elke een duif vast. 'De overwinning van Rome tegenover deze slaven is nog maar net begonnen!' grijnsde hij tegen twee soldaten die met hem waren meegelopen. Niet veel later ging Justus op rustige wijze naar Herberg Ignis en begon te drinken aan wat Mede samen met de twee soldaten. Terwijl hij in het vuur keek en rustig wat mede dronk wachtte hij op de komst van de anderen.

Het was toevallig net een week nadat Flavius de spionnen erop uit had gestuurd. Hij was benieuwd hoeveel informatie ze al had kunnen vergaren. Justus had hem gevraagd om naar de herberg te komen. Het weer was een stuk beter dan vorige week. Flavius deed de deur open. Justus en twee andere soldaten waren er al. Flavius begroette ze en ging daarna zitten. 'Eletheryon zal zometeen wel komen. Hopelijk met nieuws' zei Flavius tegen Justus. Waarschijnlijk was het niet hele belangrijke informatie over bijvoorbeeld nieuwe aanvalsplannen maar wel welke mensen nog leefden en welke niet meer.

Eletheryon keek niet raar op toen ze de postduif ontving, maar besloot meteen te gaan. Te voet was het wel een eind, hoewel ze het makkelijk in een dag kon doen. Ze had tegen de anderen gezegd dat ze ging jagen, wat een simpele, maar effectieve smoes was geweest. Nu liep ze weer door Rome, maar het verbaasde haar niet dat ze het niet had gemist. De rust en stilte van de afgelegen plek waren haar gewoon geworden, en ze voelde zich ermee meteen vertrouwd. De kap van haar mantel zat diep over haar hoofd getrokken, maar ze had haar omgeving volledig in de gaten. Haar haren waren voor de verandering volledig opgestoken, alsof ze een edelvrouwe was in plaats van een spionne. Daar was ze op getraind, van edelvrouwe tot vrouw van lichte zeden, ze kon het allemaal. De stank die de herberg Ignis uitwasemde overviel haar weer, net als de vorige keer. Ze zag Flavius zitten, met nog wat andere soldaten. Ze liep naar hen toe en deed de kap van haar mantel af. 'Marcus leeft nog.' waren haar eerste woorden.

Jaipriya was in Mediolanum toen ze de postduif ontving. Ze las de brief en zette met haar paardje direct koers naar Rome. In iets meer dan een halve dag galop kwam ze met haar paardje in Rome aan. De wachters hielden spontaan hun adem in toen ze langsreed. Ze kenden haar wel: de zwarte dood uit het oosten. Niet veel later zwaaide ze de houten deur van de herberg met een smak open. '' Ik heb nieuws heer.'' zei ze kalm. 'Oscar, Lillith, Ambrosinus en de Rebellenleider leven allen nog samen met nog enkele rebellen, enkele tientallen maar zeker niet meer als honderd.' rapporteerde ze aan Justus. Toen ging ze rustig voor het vuur zitten en nam ook wat mede terwijl ze wachtte op eventuele volgende orders.

Justus zag iedereen een voor een binnenkomen. Er trok opeens een grijns op zijn gezicht: dit kon nog leuk worden. 'Goed je te zien Flavius, hoe is het nu tussen jou en Aemilia?' vroeg hij beleefd. Nadat hij antwoord had gekregen kwam hij ter zake, toen ook de twee 'huurlingen': Eletheryon & Jaipriya binnenkwamen. Hij was blij met het nieuws van Jaipriya en gaf haar enkele gouden munten als dank. 'Jaipriya, ik denk dat je volgende opdracht wordt om rebellen over te laten lopen naar de Romeinse zijde. Bedreig ze, bespied ze, en als ze niet mee werken, vermoord ze.' zei Justus op zijn gemak terwijl hij enkele kolen de haard in gooide. Toen keek hij naar Eletheryon, 'Dus dit is jouw spionne, Flavius?' vroeg hij met een geïntresseerde blik.

‘Ik weet het niet. Ze lijkt zo verward’ zei Flavius ietwat verslagen. Ook de twee spionnen kwamen binnen. ‘Onkruid, ze blijven maar terugkomen’ gromde Flavius kwaad toen hij hoorde wat Jaipriya zei. ‘Ik dacht dat Lilith verdronken was’ zei hij voordat hij een slok van de mede nam. Het was handig om twee spionnen te hebben, de ene wist welke plannen ze hadden en de andere wist snel hoeveel mensen er waren. Flavius gaf een aantal munten aan Eletheryon. ‘Inderdaad’ antwoordde hij op Justus. ‘Ze zoekt uit wat die rebellen van plan zijn en welke belangrijke leiders er nog leven’

Jaipriya trok een smerige grijns toen ze Flavius' woorden hoorde. ''Maar onkruid moet er met wortel en al uit worden getrokken..'' sprak ze kil terwijl ze met een doekje over haar dolk wreef. Jaipriya liet een blik op de andere spionne vallen en inspecteerde haar eens nader. Opeens verscheen er een glimlach, misschien was er een kans dat ze met haar samen moest werken, dat zou betekenen dat die vervelende rebellen zo het onderspit moesten delven. En eigenlijk was Jaipriya ook best kwaad, hoe kon het dat het slavenjongetje haar aanslag op hem overleefd had? Niemand had tot nu toe haar aanvallen overleefd.