Julia reed op haar paart door de grote velden. De wolven die zich een paar jaren geleden bij haar hadden gevoegt volgde haar in haar voet sporen. Haar mantel viel van haar schouders af door de wind.
Julia liet Apollo haar paard om draaien en ze ging in galop achter haar mantel aan. Gelukkig ging de wind liggen.
Haar mantel viel op de grond. Julia liet Apollo stoppen en stapte af. Julia maakte haar mantel dit keer beter vast en pakte wat brood en water uit haar tassen. Ze gaf Apollo wat water. Ook gaf ze de drie wolven wat water. Toen ging ze zitten at en dronk zelf ook wat. Toen ze klaar was stapte ze weer op Apollo en reed in galop door de velden heen. Eindelijk terug naar huis. Vijf jaar had ze rond gereden en wat van de wereld leren kennen. Ook heeft ze geleerd hoe ze uit gevaarlijke situaties kon komen. En hoe ze moest vechten. Ze had gezegt dat ze gewoon volk was maar eigelijk hoorde ze bij de edelen thuis. Julia zuchtte even en genoot van de wind door haar haren. Apollo begon te stijgeren. Julia kon niet zijn wat het was maar probeerde hem in bedwang te houden wat moeilijk ging. Ze moest er voor zorgen dat ze niet van Apollo af viel. Zo dat ze er voor zorgen dat ze en Apollo niet gewont raakte. De wolven begonnen luid te grommen naar iets wat Julia niet kon zien.

Melchior liep door een van de grote velden. Toen hij een paard zag stijgeren. Melchior keek naar de dame die er op zat.
Ze had hulp nodig zag hij. Melchior rende er heen. Toen zag hij drie wolven. Even bleef hij staan.
Die wolven moesten bij haar horen want ze gromde niet naar het paard maar naar iets anders.
En wolven kwamen hier volgens hem al helemaal niet voor. Melchior liep voorzichtig op het paard af en pakte de teugels van het paard. Gelukkig was hij altijd al goed met paarden. Melchior maakte het paard rustig. En het lukte ook nog. Toen het paard rustig genoeg was om hem los te kunnen laten. Keek hij omzich heen. Melchior had gevonden waarom het paard zo geschrokken was. Hij pakte de slang op en keek omzich heen. Toen vond hij wat hij zocht. Melchior liep naar een steen toe en legde voorzichtig de slang er onder. Daarna liep hij terug naar de vrouw. 'Gaat het.'Vroeg hij bezorgt.

Voor dat Julia het in de gaten had. Pakte een man de teugels vast en maakte Apollo rustig zo ver het kon. Julia wou wat zeggen tegen de man maar hij liep ergens heen en pakte een slang op. Daarom was Apollo dus geschroken. Hij was als de dood voor slangen. De wolven werden ook rustiger. Ze klopte Apollo zachtjes in zijn hals daar werd hij altijd rustig van.
'Het gaat. Bedankt voor het helpen.'Zei ze voorzichtig. Julia had geen idee wat de man van plan was.
'Wat doet u hier in de grote velden.'Vroeg ze aan hem. Julia bleef op Apollo zitten en keek neer op de man.
Ze zag aan zijn kleding aan zijn doen en aan zijn laten dat hij gewoon volk was.
Zelf leek ze er ook wat op. Omdat ze geleerd heeft om zich zo te gedragen. En aan gezien ze door haar slaven is opgevoed.
Is ze niet zo iemand die snel sloeg als haar iets niet aan stond. Julia rilde even toen ze terug dacht aan vroeger.
Dat wilde ze liever vergeten.