Uiteindelijk waren ze aangekomen in Lugdunum, een grenspost met de Germaanse en Gallische stammen. Decimus werd met spoed naar het hosptiaal gebracht. De voorbijlopende soldaten salueerden Justus en de andere generaals abrupt. Justus was hier wel bekend, dankzij de slag tegen de Bataven bij de grote burucht, dat voor Lugdunum voor meer vrijheid zorgde. Het hospitaal was nog niet erg heel luxe, maar dat kwam omdat Lugdunum nog niet zo heel lang Romeins grondgebied was. Het hospitaal moest nog gerenoveerd worden. Maar Decimus kon zich hier prima herstellen er waren hier immers professionele artsen die vaak met veldslagen meegingen. Terwijl Decimus werd behandeld en verpleegd sprak Justus met de zware cavalerie commandant Octavius. 'Ga terug naar de veldslag en zorg dat alle Germanen in de wijde omgeving dood zijn. Dat zal mijn broer's wonden wreken. Als je klaar bent kom je terug, samen met Justianus en het leger.' sprak Justus tegen de leider. De ruiter knikte en gaf vervolgens zijn paard de sporen. Justus keek hen met een grijns na.