Decimus werd woest dat hij zijn broer en daarna ook nog zijn verloofde aanviel. Decimus dacht niet meer na en zag een rode waas voor zijn ogen. 'NU MAAR IK VOOR EENS EN ALTIJD EEN EINDE AAN JOU ZIELEGE LEVENTJE, JIJ STUK ONGEDIERTE. Decimus greep naar iets hards, hij pakte een afgebroken poot van de kapotte stoel en en daarmee sloeg hij Oscar tegen de vlakte zodat hij even afgekoelt was. 'Jij bent net een kakkerlak, je gaat maar niet dood hé'. Decimus pakte Oscar op en gooide hem tegen de muur. Decimus kon aan het hoofd van Oscar zien dat er niet meer veel van hem over was. 'Dit was de laatste keer dat jij het licht hebt gezien' Decimus sloeg Oscar met de stoelpoot midden in zijn gezicht. De rode waas voor de ogen van Decimus begon steeds meer te gloeien. 'Ik maak je af, ik maak je af', schreeuwde Decimus. 'Net zoals je familie!'.

Het was de jonge Bataaf gelukt om Jaipriya te trappen, maar ze gleed er door alleen maar iets naar achteren, dankzij haar stalen scheenbeschermersplaten. Ze grijnsde. Vervolgens zag ze Decimus koken van woede en ze wist dat het niet veel goeds voor het joch zou opleveren. Ze snoof minachtend naar Oscar. Decimus begon behoorlijk op hem in te slaan. 'Als jij niet bang bent voor de dood, dan is het toch ook niet erg als je doodgaat? Ugh.. mannen..' zei ze tegen Oscar. Dat laatste vond ze gewoon leuk om te zeggen. 'Jullie Bataven zijn het meest zielige van alle volkeren en ook het domst. Wie komt er nou naar het hol van de leeuw wetend dat er ook nog een anderen zijn!' vroeg ze minachtend aan de jongeman. Daarna liep Jaipriya naar de dode dorpsleider. 'Ik gooi deze wel even op de brandstapel Justus, anders begint hij zo te rotten.' zei ze met een grijns. Terwijl ze het lijk in het vuur gooide kon ze er maar niet bij waarom Bataven zo dom waren. Als zijzelf wraak op iemand wilde nemen, die altijd bewaking had, had ze diegene de stad uitgelokt en in de open velden vermoord, maar niet zijn eigen huis, dan vraag je om problemen!

'NU MAAR IK VOOR EENS EN ALTIJD EEN EINDE AAN JOU ZIELEGE LEVENTJE, JIJ STUK ONGEDIERTE.’ Het deed Oscar denken aan Bruton, dat kwade geschreeuw zonder enige zelfbeheersing. Het was ook meteen het laatste wat Oscar echt kon verstaan. Hij stond toch al wankel op zijn benen en meteen daarna kreeg hij met die stoelpoot een harde slag op zijn hoofd. Dit keer kon hij de zwarte vlekken niet meer wegknipperen. Het enige wat hij nog voelde was de pijn, elke nieuwe slag. Oscar kon niet helder meer denken, elke seconde zakte hij dieper weg hoe erg hij er ook tegen vocht. Hij zou niet zomaar opgeven, niet nu hij zo dichtbij was geweest. Het vage geluid van stemmen werd steeds zachter totdat hij niets meer hoorde. Zijn neus bloedde ernstig, zijn ogen waren blauw geslagen en zijn hoofd zat onder de wonden, om niet over de rest te spreken. Heel moeizaam haalde hij nog zacht adem. De pijn bleef stekend aanhouden. Hij zou zich niet zomaar overgeven. Oscar zou niet zomaar stoppen met ademhalen, hoeveel pijn het ook deed. Alles ebte langzaam weg, de pijn werd minder. Zijn zachte ademhaling was het enige wat hem nog op deze wereld hield. Alles in hem probeerde zich daaraan vast te houden, om niet los te laten.

Decimus zou het niet laten gebeuren dat zijn familie of vrienden, en zeker niet zijn verloofde gewond zouden raken door zo'n simpel figuur. Decimus wende zich tot weer tot Oscar. 'Jij hebt nu lang genoeg geleefd dus ik zal zo vriendelijk zijn je uit je leiden te verlossen'. Decimus keek zijn verloofde aan. Jaipriya knikte voorzichtig. Decimus keek naar zijn broer, die knikte ook. Decimus pakte Oscar op en gooide hem tegen de grond. Decimus vond een stevig touw dat bijna niet te breken was. Hij pakte het verminkte lichaam van Oscar op en bond hem stevig vast. Vervolgens zette hij de arme ziel tegen de muur zodat hij optimaal kon richten. Decimus haalde zijn boog van zijn rug klaar om te gaan schieten. Hij pakte zijn pijlen en schoof er voorzichtig één in zijn boog. 'Heb je nog een laatste woord jij kakkerlak'. Decimus wist niet of Oscar hem nog wel hoorde want hij was zwaar toegetakeld. 'Je gaat nu nog dieper zakken dan je familie'. Decimus spande zijn boog en schoot zonder te twijfelen de pijl richting de borst van Oscar. De pijl ging zo snel dat hij haast niet te ontwijken was. Oscar zijn einde was in zicht!

Het deed Justus goed te zien dat zijn 'vijand' werd ingerekend door zijn broer en praktisch gezien zijn lijfwacht Jaipriya. Hij keek toe hoe eerst Jaipriya en vervolgens Decimus hem toetakelde. 'Heb je nu nog steeds niet genoeg?!' vroeg hij geïirriteerd terwijl hij kwaad een trap tegen het bijna levenloze lichaam van Oscar gaf. Jaipriya had zichzelf nog nuttiger gemaakt dan ze al was, want ze had het lijk van de blonde Bataaf richting de brandstapel gebracht, iets wat Oscar ook te wachten stond volgens Justus. Er vlogen opeens allemaal herrineringen langs hem heen: de aanval op de burucht, het instorten van de toren, de slavenopstand en meer. In dat opzicht had Oscar een reden om wraak te nemen, maar toen dacht Justus aan die keren dat hij Oscar had gered van de ondergang, dat was toch wat goeds en natuurlijk zou het niet opkunnen tegen het feit dat hij Oscar's ouders had vermoord, maar toch, Oscar was ook betrokken geweest bij de moord op zijn vrouw, en Cederic trouwens ook, wat dat betreft stonden ze dus quite. Dus eigenlijk had Justus alle reden om Oscar nu gewoon keihard terug aan te vallen. Hij spuugde van minachting op het lichaam van de jongeman. 'Bah, je bent gewoon om uit te kotsen!' murmelde hij. Vervolgens zag Justus dat zijn broer Decimus bezig was om zich voor te bereiden op de genadeslag. Hij grijnsde en hoopte dat als Oscar dit nog zou overleven, ook al leek die kans niet erg groot, een erg wijze les had geleerd: kom nooit terug naar het hol van de leeuw als je eenmaal vrij bent!

Vaag zag Oscar een pijl die op hem gericht werd. Hij probeerde zich zo ver mogelijk naar links te leunen zodat de pijl hem niet recht in zijn hart zou raken. Een kort fluitend geluid en een stekende pijn in zijn bovenarm en ribben. Oscar hoorde gegil en geschreeuw, maar dat was hijzelf niet. Het kwam van beneden, rook kwam langs de trap omhoog en het geschreeuw werd steeds luider. Grote zwarte rookwolken vormden zich langs het plafond. Het waren Rhea en Silvia die beneden aan het gillen waren. Boven was er te horen dat er beneden allerlei dingen op de grond kapot vielen. Oscar hoestte van de zwarte rook die hij binnenkreeg. Een rode gloed was er bij de trap te zien en een branderige geur. Hij zag een zwarte schim die zich snel door het raam naar binnen ging en zich goed uit het zicht hield zodat niemand hem kon zien.

Jaipriya rook de brandgeur ook en niet veel later was er veel zwarte rook. Ze bleef laag aan de grond en liep naar beneden. Er was iemand die het vuur had anagestoken en ze zou de dader eens morres leren als ze hem zag. Maar voordat ze dat deed, pompte ze water op wat vervolgens in een emmer liep. Het vuur was nog niet erg uitgebreid, alleen was er veel rook doordat er plantjes in brand stonden. Ze pakte de emmer en gooide het leeg over het vuur. Het begon te sissen wat betekende dat de rook zo minder zou worden. Razendsnel trapte ze plantjes weg die nog net niet in het bereik van het vuur waren en gooide ze vervolgens uit het raam naar buiten. Toen richtte ze zich tot Rhea en Silvia: 'Kom op, help eens mee!' zei ze een tikkeltje geïrriteerd terwijl ze alweer bezig was de emmer weer vol te laten lopen met water. Toen ze de tweede emmer over het grootste deel van het vuur had gegooid zag ze een zwarte schim, met de rug naar haar toe. Ze pakte haar boog en schoot de schim in de rug. Wie het ook was, degene zou boeten voor wat hij of zij had gedaan. Vervolgens verdween de schim weer in de rook, maar Jaipriya was blij dat ze het monster dat hier achter zat wel had geraakt. 'Justus, Decimus, blijf waar jullie zijn, ik heb het hier wel onder controle met de twee slavinnen!' riep ze naarboven terwijl nu de slavinnen druk bezig waren het vuur te doven.

Decimus had met met succes een pijl in de bovenarm van Oscar geschoten. 'Dat zal dat zielige figuur een lesje leren' zei Decimus in zich zelf. Omdat hij zich alleen maar had gefocust of het goed richten van de pijl had hij nog niet door dat er een kleine brand was aangestoken door een zwarte schim. 'Dat zal wel één van die smerige bataven zijn' zei Decimus met afkeuring. 'Die lui moeten ze gewoon allemaal afschieten stuk voor stuk zonder genade'. Decimus merkte dat de schim al gewond was en dat hij een pijl in zijn rug had. Decimus begon te grijnsen. 'Deze brand aansteken was de grootste fout die dat zielige figuur kon maken'. Decimus rende richting de schim en zag toen hij dichterbij kwam een man staan. 'Decmimus trok zijn zwaard en hakte in de schouder van de man. 'Dit is nog maar het begin jij kakkerlak'. Decimus gooide de man door de verbrande deur en de man lande met een doffe knal tegen de grond. Het was inderdaad een bataaf. 'Zoals ik al dacht' zei decimus minachtend. Jullie bataven zijn wel moeilijk uit te roeien, net kakkerlakken'. Decimus hield zich niet in en gaf de man een paar harde klappen in het gezicht. 'Nou snap ik waarom mijn broer zo'n hekel heeft aan zo'n zielig volk dat alleen maar kan rondzwerven en andere mensen het leven verzieken, Elke bataaf minder is weer een overwinning'. 'Dus daar ga je jij smerig stuk ongedierte'. Decimus hief zijn zwaard en splijte de schedel van de arme ziel in één slag'. Zo en nu dat andere stuk verdriet uit de weg ruimen!'

Ondertussen, in de chaos, werd Oscar opgetild en nogal haastig door het raam heen geduwd. Hij viel niet naar beneden omdat daar iemand anders hem tegenhield. Razendsnel waren ze weer over de muur heen. Hij zag nog een rode gloed in het huis en het bleef maar roken. Oscar hoestte een paar keer maar daarna ging alles echt op zwart. Hij merkte nog dat hij op een kar werd gelegd en het paard in volle galop de stad uit rende. Misschien was het hem nu nog niet gelukt om Justus te vermoorden maar hij zou niet rusten voordat het hem wel was gelukt. Al zou het hem zijn leven kosten.

Decimus zag dat de bange rat probeerde te vluchten met een kar 'Maar dit laat ik niet gebeuren dacht Decimus'. Hij sprong op zijn paard en rende met volle snelheid achter Oscar aan. Het leek wel alsof zijn paard net zo graag die smerige rat wou pakken als Decimus. Decimus had ondertussen Oscar in zicht gekregen. Hij zag dat Oscar niet alleen was maar dat hij geholpen werd door een man. 'Nou als deze man zo graag hetzelfde lot wil ondergaan als zijn voorganger dan gun ik hem die kans met open armen' dacht Decimus smiechterig. Decimus kwam ik de buurt van de kar en pakte zijn zwaard. 'Als ik in het wild ga slaan dan vraag ik erom om van mijn paard geslagen te worden' dacht Decimus slim. 'Ik moet ervoor zorgen dat die kar tot stilstand komt, op wat voor een manier dan ooit'. Decimus kon nu geen riciso's nemen dus pakte hij zijn zwaard. Decimus reed met volle snelheid op de kar af en stak snel zijn zwaart tussen één van de wielen van de kar. De wiel van de kar knapte kapot door het sterke zwaard. Omdat De kar zo snel ging werden Oscar en zijn smiechtenvriend gelanceerd. Van de kar was niets meer over en Decimus zag dat de vriend van Oscar was geland. 'Hier ga ik niet veel tijd aan besteden, dat is hij nieteens waard' Decimus stormde op de man af. Hij reed met een snelle vaart over de arme ziel heen, die een hoefafdruk in zijn gezicht kreeg. 'Zo die is ook uit de weg geruimd'. Ondertussen was Oscar weer geland en zo goed als dood. Decimus sprong van zijn paard en lande voor Oscar. 'Zo jij smerige kakkelak, ontkomen gaat niet meer'. Decimus pakte Oscar op en gaf hem een rechte kaakslag. Oscar viel weer op de grond. Decimus pakte een touw dat hij in zijn zadeltas had zitten en bond Oscar vast aan de boom. 'Zo nu nog wachten tot mijn broer zijn zwaard door je smerige lichaam drukt'.

Het huis was in brand gestoken, maar er was niet zoveel schade en maar daar was Justus wel razend over. Hij pakte direct naar zijn zwaard, maar algauw kreeg hij van Jaipriya het verlossende woord dat alles onder controle was. De dader werd door Decimus afgeslacht en Justus zag vervolgens dat zijn broer wegliep. Hij vroeg zich af waarheen en volgde hem, ook viel hem op dat de inelkaargeslagen barbaar Oscar de voeten had genomen alhoewel hem dat wel verbaasde na al die klappen. Justus vertrouwde het niet helemaal dus volgde hij zijn broer maar. Hij nam Maximus uit de stallen mee en ging achter zijn broer aan die inmiddels ook te paard was. Hij greep naar zijn zwaard en kwam met een snelle gallop achter zijn broer aan. Toen hij uiteindelijk zijn broer aantrof zag hij een totaal vernietigde kar en een lijk liggen. Justus sprong van Maximus af en zag Oscar vastgebonden aan een boom met zijn broer erbij. Hij kwam briesend van woede op de jonge barbaar af. 'JIJ, jij zult boeten voor je daden en het is je grootste fout van je leven geweest om mij weer op te zoeken!' gromde hij. Hij pakte zijn zwaard en sloeg met volle kracht tegen de benen van de Bataaf. Hij hoorde het staal snijden in het vlees. Daarna maakte hij nog een uithaal naar de onderbuik van de gevangene. Hij was nu zodanig toegetakeld dat de toekomst niet echt meer rooskleurig was. Als 'toetje' stak Justus de boom waar de Bataaf aan zat in brand en pakte vervolgens zijn boog in geval hij probeerde te ontsnappen. Hij zag zijn broer hetzelfde doen.

[dat laatste is met toestemming van Decimus]