( Voor iedereen die de moeite wil nemen om het te lezen )

'.. Over het land, over de zee. Onze krijgslust, reist met ons mee. Schilden gepoetst, zwaarden geheven. Voor onze vaderland, zullen we overleven'

Etricus zong luidkeels het welbekende lied dat zijn vader vaak onder het werk zong. Hij had nooit verteld waar het vandaan komt, maar Etricus vermoede van het legioen waar hij in zijn jongere jaren in gedient heeft. Etricus was in een uitstekende bui, en ademde de lentelucht even diep in. Onder de wolkloze blauwe hemel reed hij over 1 van de wegen richting Rome. Het was nog enkele uurtjes reizen voor hij de poorten van Rome kon zien, dus hij besloot nog even een tussenstop te maken bij een smalle beek. De 2 zwarte merries voor de kar draaiden hun oren naar voren en hij stapte van de bok af toen hij met een zachte 'hooo' de paarden halt liet houden. Hij klopte de linker merrie op de hals, en maakte het tuig los. De dieren hadden half Italië met hem doorgetrokken, dus hadden zeker even rust verdient, zeker op deze warme dag. Toen hij beide paarden had uitgespannen maakte hij ze vast aan een lange touw zodat ze even konden grazen. Het tuig legde hij in de schaduw en klom achterop de koets waar zijn spullen lagen. Hij wreef even door zijn korte baardje en grabbelde tussen de kleren en dekens. Hij vloekte zacht toen hij zijn vinger aan iets scherps openhaalde en trok wat kleren opzij. Hij bond een reep stof om zijn vinger en pakte de scheermes die hij zocht. Hij nam gelijk een reistas met wat eten mee en sprong weer uit de kar. De paarden stonden tevreden onder de schaduw van de boom te grazen en Etricus ging bij de waterkant zitten waar hij de tas met etenswaar neerlegde. Hij boog zich over het water heen en maakte zijn kin nat en begon zijn baardje bij de scheren met het scherpe mesje. Toen hij uiteindelijk klaar was en hij er weer fatsoenlijk uit zag na weken reizen legde hij het scheermesje weg en pakte een appel uit de tas, die hij rustig opat terwijl hij naar zijn arend keek die wakend boven hem cirkelde. Het klokhuisje brak hij doormidden en gaf de 2 helften aan de paarden. Vervolgens trok hij zijn tuniek en leren laarzen uit en genoot van de warme zon die op zijn ontblote bovenlijf brandde. Hij rolde even met zijn schouders en ging met zijn voeten in het water zitten. Een van de paarden hinnikte ineens, dus de jongeman keek om en zag 4 licht gewapende mannen op bruine rossen aan komen rijden. vast reizigers die de weg kwijt zijn.. hij wachte tot de 4 om hem heen gingen staan en hij merkte op dat ze met een vreemde lach om hun mond naar hem keken. 'Goedemiddag, zijn ju..' begon Etricus, maar zweeg toen 1 van de mannen met een strenge blik een gebaar maakte en 2 van de andere mannen hun speren van hun rug haalden en de derde een pijl en boog, waarna ze deze op hem gericht hielden. 'Wat heeft dit te be..' begon Etricus weer, maar werd afgekapt door de man die het gebaar had gegeven, en blijkbaar hun baas was. 'Zwijg jongen, je hebt niets te zeggen. Kom met ons mee, en je zult gespaard blijven.' Etricus keek vol afgrijzen toen hij een vermoeden kreeg wie deze mannen waren.. slavenhandelaren, verdoemd uitschot.. 'Ik ga nergens heen, bij de goden, ik heb alle recht hier te zijn! Vertrek nu met je honden voor ik jullie 1 voor 1 uitelkaar rijt en aan de wilde zwijnen voer!' riep Etricus, witheet van woede, waarbij zijn goede humeur in 1 klap omsloeg. De mannen lachten alleen maar, niet onder de indruk van zijn tirade. De 2 mannen met de speren dreven hun paarden weer aan en ze kwamen drijgend op hem af. Etricus keek snel naar de kar, waar zijn zwaarden lagen en weer terug. Geen tijd, geen uitweg.. Hij sprong zonder waarschuwing naar voren en hij pakte 1 van de speren bij de schacht, maar voor hij de man die het vasthield van zijn paard kon trekken schoot de boogschutter langs de ander en de pijl floot door de lucht op Etricus af. De pijl raakte zijn linker arm en sneed door spieren, maar bleef niet steken en boorde zich in de grond achter hem. Geen al te ernstige verwonding, maar het bloed vloeide al gouw over zijn bovenarm door de adrenaline die door Etricus joeg. Met een grom trok hij aan de speerschacht en wist die uit mans greep te trekken. Met een snelle polsbeweging sloeg hij tegen de man zijn slaap, die vervolgens slap voorover hing en bewusteloos op de grond viel. Etricus zijn arend dook naar beneden en lande bovenop de hoofd van hun leider en begon woest met zijn klauwen op hem in te hakken. Na wild heen en weer te hebben geslagen viel de man met nog maar 1 oog en een hoofd vol wonden op de grond. De boogschutter richte alweer op Etricus, die nog steeds een speer in zijn hand had. Voor de man zijn pijl af kon schieten smeet hij de speer zonder echt te richten naar de handelaar en de goden waren hem blijkbaar gelukkig gezind, want de man viel van zijn paard, met een van pijn vertrokken gezicht en zijn handen krampachtig om de schacht in zijn buik geklemt. De laatste speerdrager gooide zijn speer op hem af, maar Etricus gritste die uit de lucht met zijn rechterhand en draaide die achter zijn rug langs en pakte hem weer vast met zijn linkerhand. Adrenaline joeg door hem heen en hij ademde snel in en uit. De laatste man keerde zijn paard en ging in volle gallop richting het bos dat vlakbij Rome grensde. Etricus bracht zijn linkerarm naar achter en smeet de speer achter de man aan, maar op het laatste moment schoot een pijnscheut door zijn arm, dus de speer was niet goed gericht en boorde zich in een boom, waar hij trillend in bleef steken. De man was tussen de bomen verdwenen en zou geheid hulp van de patrouillerende Soldaten gaan halen. Etricus rende naar zijn spullen op de grond, pakte die en gooide die achterin zijn kar. De paarden van de handelaren waren alle kanten op gerend en die lieten zich niet pakken. Etricus begon licht in zijn hoofd te worden door het bloedverlies, want inmiddels zat zijn linkerarm onder de bloedstroompjes en drupte het van zijn vingers af. Hij negeerde het en rende naar zijn paarden, onderweg over 1 van de handelaren struikelend, weer opstaand en 1 van de paarden losmakend. Eerst spande hij 1 voor de kar en toen hij net de laatste riempjes had vastgemaakt en zijn andere paard los wou maken hoorde hij al gedender van hoeven. Bij Jupiter, de cavalerie! dacht hij met een zucht. Geen tijd meer om te vluchten, de paarden waren vermoeid en hijzelf gewond. Etricus rende terug naar de kar, scheurde een stuk stof van 1 van de dekens en bond die om zijn wond met een grimas. Hij trok zijn tuniek gehaast aan, liet zijn zwart leren met bronzen pantser over zijn hoofd glijden en gritste zijn 2 Scimitars onder een aantal kleren vandaan. Vervolgens ging hij tegen 1 van de wielen aan zitten, aan de andere kant dan waar de cavalerie zou arriveren. Hij wachte af, misschien kon hij ontkomen..

Flavius was die ochtend te paard vertrokken. Zijn verlof zat er weer op en vandaag was ook meteen de eerste patrouille, de vrijheidsstrijders waren al een paar maanden niet gesignaleerd maar toch leek het nog niet erg veilig te zijn in de bossen rondom Rome. Het duurde een paar uur voordat hij met een groepje equites op patrouille was. Ze waren goed gewapend voor het geval dat. Er klonk geritsel in de struiken. Meteen trok Flavius aan de teugels. Gealarmeerd keek hij rond, met een korte beweging trok hij zijn zwaard tevoorschijn. Dat voorbeeld werd meteen opgevolgd door de anderen. Er kwam een man te paard in volle galop door de bossen heen gegaan. Ruw werd er aan de teugels van het paard getrokken toen de man hun had gezien. Buiten adem begon de man gehaast te praten. ‘Die vrij…heidsstrijders… weer. Ze hebben ons… aangevallen.’ De man zat onder het bloed en het zag er inderdaad uit alsof hij had gevochten. ‘Waar?!’schreeuwde hij kwaad. Behalve dat die vervloekte rebellen een vijand van Rome waren, had hij ook persoonlijk problemen met ze. Ze hadden zijn pleegdochter vermoord. Iedere keer als hij dacht dat hij ze had uitgeroeid, dan dook er weer een op. De man wees in een richting achter hem. Flavius gaf een schop de flanken van zijn paard, eigenlijk veels te hard maar dat leek hij niet te merken. De vos schoot naar voren door het bos heen. Achter hem hoorde Flavius de ander ruiters die met hem mee kwamen. Zijn zwaard hield hij nog steeds in zijn rechterhand. Ze kwamen uit bij een open plek, vlak bij een van de wegen. Daar stond een kar met slechts een paard ervoor gespannen, het andere dier stond er half naast. Er was niemand te bekennen maar dat kon schijn zijn. Die rebellen zouden nooit weggegaan zonder de paarden, de dieven die het waren. De ene helft van de ruiters ging linksom de wagen en de andere helft rechtsom. ‘Hij heeft hem vermoord’ zei de man toen hij een van zijn kameraden op de grond zag liggen. Overal lagen sporen van bloed. Het was dus geen groep die hen had overvallen maar slechts 1 persoon. Dan zou hier ergens in de buurt de schuilplaats van die rebellen zijn. Als Flavius die man zou kunnen vinden, dan zou hij die eens grondig uithoren waar de rest van dat gespuis zich schuilhield, goed of kwaadschiks. Flavius zag de schaduw van iemand op de grond, hij gebaarde naar zijn mannen dat er daar een zat en dat ze voorzichtig aan moesten doen. Het was het niet waard dat een van de mannen of paarden gewond zouden raken door zo’n rebel.

Etricus trok nog snel zijn leren laarzen aan die nog naast de kar lagen en deed de leren onderarm-beschermers strakker. Het hoefgetrappel kwam dichterbij. 'Hij heeft hem vermoord' hoorde hij iemand zeggen. Etricus kreeg een misselijk gevoel in zijn maag. Hij had nog nooit van iemand het leven genomen. Toch was het nu zo, maar dat was de mannen hun eigen fout. Hij sloot een moment zijn ogen en ademde even diep in. Het misselijke gevoel verdween al gouw en toen hij zijn ogen opende merkte hij op dat de kar omsingeld was door Romeinse soldaten op paarden. Etricus stond langzaam op, met zijn Scimitars gereed. Hij zou ze niet snel tegen hen opheffen, want dat beschouwde hij als verraad. Hij was zelf dan geen Soldaat, maar wel een Romein en hart en nieren. Ook had hij respect voor de mannen die voor hun land vochten en hun volk beschermden, zeker na die mooie verhalen van zijn vader; over de tijd dat hij als officier van de keizer veldslagen won. Maar toch, weerloos tegen hen opstellen zou hij zeker niet doen. Mars mocht weten wat er in die jaren veranderd is in en rond Rome. In een afgelegen dorp kreeg je niet veel nieuws uit het rijk mee, alleen af-en-toe van Soldaten die de pantsers en zwaarden ophaalde die zijn vader smeed sinds zijn ongeluk. Hij keek de kring kalm rond, en liet zijn blik uiteindelijk op de generaal rusten, die duidelijk te herkennen was aan zijn uniform. 'Is dít hoe reizigers tegenwoordig ontvangen worden? Met speren en pijl en boog?' gromde Etricus boos. Zijn woede laaide nog meer op toen hij de gevluchte man achter de generaal opmerkte. Toen hij dat merkte ging hij onzeker in het zadel verzitten onder Etricus zijn koude blik. 'Bij de Goden nog aan toe! Smerige barbaar, ik zou je darmen er uit moeten snijden en je er vervolgens aan ophangen!' Brulde Etricus woedend met zijn Scimitar naar de man zwaaiend. 'Werk voor je geld als een echte vent, in plaats van anderen er van proberen te beroven die het op een eerlijke manier hebben verdient. Kom van dat paard en laat zien dat je wat tussen je benen hebt!' Grauwde Etricus terwijl hij zijn Scimitars in de schede's op zijn rug deed. Voor de soldaten konden reageren schoot Etricus op de man af, langs de generaal. Hij pakte de man bij zijn kraag en trok hem woest van zijn paard. Terwijl Etricus hem staande hield met zijn brandende linkerarm, bracht hij zijn rechterarm naar achter en ramde de man vol tegen zijn kaak, waarna Etricus de man losliet die vervolgens met een klap op de grond viel en roerloos bleef liggen. 2 knokkels waren door de impact uit de kom geschoten, maar Etricus drukte die met een grom terug. Hij werd langzaam duizelig terwijl het bloed nu vrijelijk over zijn arm stroomde. Blijkbaar had de pijl toch een ader geraakt. Hij keerde zich om naar de Soldaten die inmiddels dichter naar hem toe waren gekomen. 'Goed, en nu ter zake' Zei Etricus ineens weer kalm 'Wie zijn.. of waren, dít?' Hij wees met zijn rechterhand naar de roerloze lichamen. Terwijl hij afwachtte op de reactie van de Soldaten en de Generaal, scheurde hij de bebloede mouw van zijn nette witte tuniek en haalde het met bloed doordrenkte stuk stof weg, waarna het bloed al gouw weer opwelde. Zonder er aandacht aan te besteden bond hij de afgescheurde mouw stevig om de wond. Etricus zijn arend lande met bebloede klauwen in de boom boven zijn andere paard dat nog bij de boom stond en keek met zijn scherpe blik toe.

(Ratel ik te ver door of.. ? )

Voordat een van de soldaten hem kon stoppen, sloeg de rebel de man al van zijn paard af. Nu ging hij echt de grens over. ‘Mannen, grijp hem!’ beval Flavius. Twee soldaten vlogen op de man af, hem tegen de grond aan slaand. ‘Zet die man weer op z’n paard’ zei hij tegen een andere. ‘En span in Jupiters naam, die merries in’ De twee zwarte merries voor de kar begonnen verstrikte te raken in de riemen en de vele hengsten in de buurt hielpen nu niet echt mee aan de orde. Flavius borg zijn zwaard weer op om van zijn paard af te kunnen stappen. Snel maakte hij de overige gespen van de riemen van de tuigpaarden vast. Voordat de rest van de rebellen hier waren, zouden ze weg moeten zijn. ‘Snoer hem zijn mond. En bind hem goed vast.’ duidend op Etricus. ‘Voordat hij de rest van de bende alarmeert.’ De neergeslagen man was nog steeds niet bijgekomen. Flavius zuchtte diep. ‘Leg hem maar op de wagen’ Flavius was er nog steeds van overtuigd dat Etricus een van de vrijheidsstrijders was, een ordinaire dief en moordenaar. ‘En vergeet de doden niet’ Ondertussen steeg hij weer op zijn bruine hengst. Er waren nog geen andere mensen te bekennen aan de rand van het bos, tot nu toe waren ze dus veilig. Enkel een arend in de boom. ‘We gaan terug’ zei hij tegen de equites. ‘Neem de merries mee’ zei hij vervolgens tegen de man die de twee zwarte paarden had ingespannen. De stoet reed weer terug. Flavius reed direct achter de kar. Hij begon nu wel te twijfelen. De bewusteloos geslagen man leek nu ook niet echt een handelaar of een reiziger. Misschien een rover. Maar die andere man had daarin tegen weer mensen vermoord. Hij was dus ook niet bepaald onschuldig. Flavius zou ze zo meteen stevig aan de tand voelen wie ze nu waren en wat ze daar deden.

Etricus kreeg geen antwoord op zijn vraag, zoals hij al verwachtte. In plaats daarvan schoten 2 Soldaten op Etricus af. Hij deed een paar passen terug, maar zijn reflexen waren vertraagd. Voor hij de 2 kon ontwijken werd hij tegen de grond geslagen. Rode vlekjes dansten voor zijn ogen, maar zijn pantser zorgde ervoor dat hij zich niet al te erg bezeerde. Voor hij zelf overeind kon komen werd hij omhooggetild, waarbij zijn armen ruw op zijn rug werden gedraaid en vastgebonden. Etricus verbeet een verwensing toen een steek door zijn gewonde arm schoot. Zijn mond werd door een doek gesnoerd, dus de situatie uitleggen kon voorlopig dus ook niet. Hij vloekte in zichzelf. Dit had helemaal niet gehoeven, maar zijn drift heeft hem weer eens laten leiden. Toch voelde het goed om de man een flinke klap te hebben gegeven en wel zo een dat hij de komende tijd alleen soep kon drinken. Hij verzette zich niet en liep met de soldaten mee naar zijn kar, waar hij tussen zijn reistassen werd gezet terwijl een van de soldaten op de bok klom. Wat er met de bewusteloze man gebeurde kreeg hij niet helemaal mee, maar keek slechts met half gesloten ogen voor zich uit. Nadat de merries rustiger waren en de ander voor de kar was gespannen, reed de stoet verder. Hij had de Generaal nog iets over een bende horen zeggen. Etricus vroeg zich af wat voor 1, want hij was toch alleen gekomen? Tenzij ze dachten dat híj een rebel of dergelijk uitschot was. Zoals gewoonlijk zag men net de daden die híj had begaan en niet die van de echte boosdoeners. Hij zat in een lastige situatie, maar hij dacht wel genoeg bewijs te hebben om aan te tonen dat hij géén vijand van de staat was. Na ruim een halfuur in de warme zon begon Etricus weg te zakken en hing opzij tegen 1 van zijn grote reistassen aan. Zijn oren begonnen te suizen en de randjes om zijn gezichtsveld vervaagden. Hij dacht koortsachtig na, over wat hij kon gebruiken als bewijs. De moorden had hij wel op zijn geweten, dat zou hij ook toegeven.. Maar de overvallers waren in ieder geval van de wereld geholpen, dat ze hoogstwaarschijnlijk ook waren. Het bloeden was inmiddels wat verminderd door zijn 'verband' om de wond heen, maar deed toch zijn ogen dicht en probeerde wat te dommelen. Praten kon hij nu toch niet, dus besloot zijn energie te sparen voor het gesprek dat hij ongetwijfeld zou krijgen in Rome. Zo reden ze verder en werden ze door nieuwschierige voorbijgangers nagekeken. Op gegeven moment werd het drukker, waar andere zijweggetjes zich bij de hoofdweg richting de romijnse poort voegden.

Het duurde nog ruim een uur voordat ze terug waren, de man was nog steeds niet bijgekomen en de rebel was ondertussen in slaap gevallen. Die had wel erg veel vertrouwen in zijn zaak. Toen ze eindelijk waren aangekomen, steeg Flavius af. Hij begon nu wel een beetje te twijfelen of de bewusteloze man wel echt was wie hij was. ‘Breng die man bij een dokter en breng hem weer bij kennis.’ Flavius gaf de teugels over. ‘En gooi die ander in een van de cellen’ Eerst van zijn wapenuitrusting af, daarna zou hij ze ondervragen.

Binnen bedacht hij dat de man net zo goed gewapend kon zijn, veiliger om zijn harnas nog even om te laten. Zijn zwaard borg hij wel weer op, samen met een dolk.
Toen Flavius weer naar buiten liep, kwam een van de ruiters op hem af. ‘De man is weer bijgekomen’ Flavius knikte en antwoordde :’Laat hem nog niet gaan, ik moet hem ook nog een paar vragen stellen’

Flavius liep naar de cellen toe. Het was er donker, je kon bijna niets zien. Ergens in een van de achterste cellen zou de vermeende vrijheidsstrijder zitten. Toen zijn ogen een beetje aan het donker gewend waren, zag hij een gedaante in een van de cellen. De doek voor zijn mond was weggehaald maar zijn handen waren nog steeds stevig vastgebonden. ‘Waar is de rest van de bende?’ begon Flavius eerst. Zijn stem klonk nog neutraal. Als hij zeker wist dat dit een van de vrijheidsstrijders was, dan zou hij een stuk agressiever te werk zijn gegaan. Maar op dit moment zou het nog een vergissing kunnen zijn. ‘Wie ben je en wat deed je daar?’ vervolgde hij. De andere man kon net zogoed een rover zijn. Maar hij had mensen vermoord, dat maakte hem er niet erg veel geloofwaardiger op.

Etricus was uiteindelijk in een lichte slaap gevallen. Hij werd wakker toen hij merkte dat het drukker werd en geeuwde even. Hij keek over de rand van de kar en merkte dat ze de poort net door reden. Hij keek naar de uitkijktorens waar boogschutters op stonden en de grote gebouwen. Ze reden naar het grootste gebouw, die tussen de barakken in stond. Ergens achterin op het plein was een oefenveld, waar soldaten oefenden met boogschieten en stonden te sparren met houten stokken. Vooral de ring waar 2 in stonden te worstelen trok Etricus zijn aandacht, maar veel tijd om te kijken had hij niet. Al gouw stopte de stoet en Etricus stapte uit de kar. 2 Soldaten liepen mee en brachten hem naar een grote houten, met staal bezette deur. Deze werden geopend door 2 wachters en ze liepen de donkere ruimte daarachter binnen. Etricus kon geen hand voor de ogen zien, maar de Soldaten wisten waar ze heen liepen. Etricus werd in de cel geleid, waar de doek die om zijn mond was gebonden werd verwijderd. Etricus zei niets, waarna hij gerammel van sleutels hoorde en weg stervende voetstappen. Etricus zuchtte kort en liep naar voren. Hij vloekte hardop toen hij zijn knie tegen iets aan stootte. Zijn ogen begonnen inmiddels aan het donker te wennen en zag erna dat het een stenen veldbed was. Hij draaide zich om en ging op het matras en de deken zitten, met zijn rug tegen de muur aan. Hij voelde dat zijn zwaarden tegen het harnas drukten. Etricus lachte kort. Ze waren vergeten zijn wapens af te nemen! De touwen begonnen te knellen, dus Etricus greep zijn kans en bracht zijn armen omhoog. Even trok hij een grimas toen weer een pijnscheut door zijn linkerarm trok, maar ging toch door. Hij wreef met de touwen langs de vlijmscherpe kanten en de strakgespannen draadjes vielen na enkele seconde op het veldbed. Etricus wreef over zijn polsen, maar deed zijn armen gouw weer achter zijn rug, alsof hij nog steeds vastgebonden zat. Voetstappen naderden zijn cel en hij zag een gedaante voor de tralies verschijnen. Hij vernauwde zijn ogen wat en herkende de Generaal toen. De generaal kwam binnen en ging voor Etricus staan. 'Waar is de rest van de bende?' Vroeg de Generaal kalm 'En wie ben je en wat deed je daar?'. Etricus trok een wenkbrauw op. Dus hij dacht inderdaad dat hij bij een bende zat. 'Ik ben Etricus Allusis Thalïus' begon hij kalm 'Zoon van Sevilia Morgana Thallïus en Theséus Allusis Thallïus, Ex-Commandant. Misschien heeft u van hem gehoord? Kreeg zo'n 12 jaar geleden vlak voor zijn promotie naar Generaal, waarschijnlijk voor uw diensttijd, een ongeluk waarbij hij zijn rechterbeen verloor. Sindsdien is hij wapen en harnas-smid voor de legioenen van Rome.' Een wachter kwam langs en zette wat fakkels in de houders aan de muren zodat de cel werd verlicht. Etricus lette er niet op, en sprak verder. 'En ik weet trouwens niet over welke bende u het heeft, maar als u die van de rebellen bedoelt; ik heb hoogstwaarschijnlijk wel een kamp van hun gezien, toen ik op jacht was met 1 van de paarden. Ik had hun kamp verkent en het is hoogstwaarschijnlijk 1 van hun hoofdkwartier's. Ik hield even pauze daar waar jullie me tegenkwamen en ik denk dat die 4 mannen Rebellen waren, want ze vroegen me met hun mee te komen en wouden me doden toen ik weigerde, waarna ik hun dus aanviel, 3 bewusteloos sloeg en 1 dode. Bovendien is die ene met nog maar 1 oog de rebellenleider, denk ik. En als dat al uw vragen beantwoord, heb ik er nu 1 voor u' Etricus kon het niet nalaten weer even te lachen en haalde zijn armen achter zijn rug vandaan, waarna hij droogjes met zijn handen zwaaide. 'Zou u uw mannen er in vervolg op willen attenderen de gevangene van hun wapens te ontdoen? Ik neem aan dat u geen dode of ontsnappingen wil. Ik zie dat u niet gewapend bent en ik had u al lang kunnen doden, wat ik niet heb gedaan, wat ook al bewijst dat ik werkelijk geen misdadiger ben.' Etricus vouwde zijn armen over elkaar, en wachtte af op de reactie van de Generaal.

Flavius staarde hem even ongeloofwaardig aan toen hij zijn handen in de lucht hield. Daarna werd hij ongelooflijk kwaad, al probeerde hij zijn gezicht in plooi te houden. Welke idioot was hier verantwoordelijk voor?! Er hadden wel doden kunnen vallen. In de tijd dat hij verlof had, was er hier een hoop misgegaan, dat was nu wel duidelijk. Zonder ook maar één woord te zeggen, beende Flavius de cel uit en smeet hem hard achter zich dicht. Het ijzer echode hard na. Hij zou eerst moeten nachecken of die man wel echt was wie hij zei dat hij was, maar eerst de verantwoordelijk hier voor vinden. ‘Wie heeft de gevangene opgesloten’ zei Flavius kwaad tegen een van de bewakers. ‘Ehm… Lucillius, generaal. Hij is nu in de stallen’ Flavius vervolgde zijn weg naar de stallen. De twee zwarte merries waren in een van de reserve stallen gedaan, ze waren nu tevreden aan het eten van het hooi. Het moment dat Flavius Lucillius zag, begon hij met zijn tirade. ‘Door de goden vervloekte idioot!’ begon hij met schreeuwen terwijl hij verder liep naar Lucillius toe. ‘Probeer je me te vermoorden?! ’ Vervolgens klonken er nog een paar luide vloeken richting de ruiter. ‘Hoe stom kan je zijn?! Je sluit hem MET wapens op?!’ Na hem flink uitgekafferd te hebben vervolgde Flavius iets rustiger :’De komende 2 maanden geen soldij en extra corvee. En dan heb je nog geluk’ Lucillius was nog niet eerder de fout in gegaan, maar dit was wel een erg grove fout. Flavius keerde zich om en ging naar de ziekenboeg, waar de bewusteloze man weer was bijgekomen. Lucillius vertrok ook, maar dit keer naar de cellen toe.

‘Zoek Marcius op’ zei Flavius tegen een van de anderen. Marcius was een van de oudste soldaten hier, die zou vast wel weten of hier ooit een Thallïus was geweest. In de ziekenboeg was de man weer bijgekomen. Flavius ging naast hem zitten. De man zag er niet erg gerust uit. ‘Over uw paarden en kar…’ zei Flavius. ‘De merries staan nu in de stal maar een zak meel die u vervoerde, die is helaas kapot gegaan. Ik zal er voor zorgen dat dit vergoed word’ vervolgde hij. De man zijn wonden waren inmiddels verzorgd, wit verband was er strak omheen gewonden. ‘Het is maar een zak meel’zei de man. Flavius had de inhoud van de kar bekeken en er zat zeker geen zak meel bij, omdat zijn eerste indruk fout bleek te zijn had hij een soort van test. ‘Als u inderdaad werd aangevallen door de rebellen, dan had u toch wel geweten wat er in de kar lag? Want er was geen zak meel’ vervolgde Flavius op een iets dreigendere toon. ‘U weet toch wat er met rovers gebeurd? Zij worden opgehangen.’ De man bewoog ongemakkelijk in het bed. ‘Ehm.. de vorige keer had ik meel vervoert’ probeerde hij nog. Flavius had genoeg gehoord, hij stond op. ‘Hang hem op!’ beval hij kort. De man schreeuwde paniekerig, terwijl hij naar buiten werd gesleept. Even later werd het ijzig stil. Marcius kwam hinkend de ziekenboeg ingelopen, een oude botbreuk was nooit helemaal geheeld bij hem. Hij had geen dienst meer maar toch was hij hier bij de barakken gebleven. Hij was nu al zeker zo’n 50 jaar maar hij leek nog wel veel ouder door zijn grijze haren en gebogen rug.

‘Er was hier inderdaad een man die de naam Thallïus had. Hij heeft hier nog maanden op de ziekenboeg gelegen. Vlak voordat hij tot generaal zou zijn benoemd. Daarna is hij naar een dorp vertrokken, al kan ik me niet helemaal meer herinneren waar’ Flavius bedankte de man om vervolgens weer terug naar de cellen te gaan. ‘Laat de gevangene vrij, span de merries weer in.’

De Generaal leek het kalm op te vatten, maar aan zijn blik en de fronsen kon Etricus zien dat de man eigenlijk woest was. Hij herkende het maar al te goed van zijn vader toen hij jonger was en weer eens van zijn fratsen had uitgehaald. De Generaal beende zijn cel uit en sloeg de celdeur met een klap achter zich dicht. De galm klonk nog lang na en Etricus zou bijna medelijden krijgen met de man die hiervoor verantwoordelijk was geweest, want deze zou een flinke tirade en hoogstens op staande voet ontslag krijgen. Maar dat zou wel terecht zijn, het was tenslotte een enorme fout. Etricus bleef ongeduldig zitten en wachtte af wat er gebeurde. De tijd verstreek en Etricus hoopte dat de generaal hem geloofde, want alleen dit uurtje was hem al teveel. Hij hoorde overal druk geschuifel en uiteindelijk naderde iemand zijn cel. Toen de deur openging stond Etricus rustig op. De jonge wachter wenkte hem slechts mee en zag ietwat bleek onder zijn helm. 'Is er iets gebeurd?' Vroeg Etricus vriendelijk, nieuwschierig wat er buiten afspeelde. De man schudde gelijk zijn hoofd, maar Etricus had al wel zijn vermoedens. Toen de zware deuren werden open gedaan sloot Etricus zijn ogen wat tegen het felle zonlicht. Achter bij de stallen werden de paarden al ingespannen en Etricus liep er rustig op af. Sommige wat oudere Soldaten keken hem na met enige herkenning. Toen Etricus uiteindelijk bij zijn kar kwam sleepte hij een zak met kleren uit de hoek weg. Etricus pakte 1 van zijn zwaarden van zijn rug en wreef over de houten vloer van de kar. Uiteindelijk vond hij een gleuf en zette zijn zwaardpuntje er in. Hij wipte een paar planken omhoog, die hij verder opentrok en uiteindelijk werd er een brede luik zichtbaar die onder de kar was bevestigd. Hij stopte zijn zwaard terug en rommelde tussen wat perkamenten. Toen hij uiteindelijk de rol die hij zocht vond liet hij de luik weer dichtvallen en schoof de zak er weer op. Toen hij keek waar de generaal was hoorde hij iemand achter zich zijn naam roepen, dus Etricus draaide zich om; 'Etricus, ben jij dat?' Riep een man die ietwat met een been hinkte. Etricus trok een frons toen hij naar de oude man keek, wiens gezicht hem vaag bekend voor kwam. Ondanks dat hij oud was had hij toch nog een strijdlustige blik in de ogen. Etricus knikte kort en de man grijnsde breed. 'Bij de Goden, wat ben je gegroeid. Ik ben Marcius en diende onder je vader in het legioen. Ik kreeg samen met hem dat nare ongeluk, vandaar mijn.. Aandoening. Maar genoeg daar over, hoe gaat het met je vader en je moeder?' Etricus zijn frons verdween en hij keek met een zucht weg. 'De goden hebben mijn moeder tot zich genomen, maar met pa gaat het al een stuk beter..' Etricus keek de man weer aan, die nu zelf fronste. Zijn vragen bleven echter weg, dus ze bleven even respectvol zwijgen. 'Dus' begon Marcius weer 'Hoe oud ben je nu, 17, 18?' 'Overmorgen 18' Zei Etricus met een korte glimlach. 'Ik wou Rome voor mijn verjaardag bereiken en dat is gelukt, al is het wel onder heel andere omstandigheden dan ik me had voorgesteld.' 'Ik had het gehoord' Zei Marcius 'Die 2 andere werden later gebracht en zijn ook nog geëxecuteerd. Die ene met nog maar 1 oog was de zoon van de rebellenleider, maar gaf geen informatie. Verdoemd uitschot.' Etricus knikte instemmend. 'Over de rebellen gesproken' zei Etricus 'Ik heb waarschijnlijk een locatie van een basis ontdekt, bijna een dagreis hiervandaan. Maar het was behoorlijk goed verstopt, dus vandaar deze kaart..' Etricus keek even naar 1 van de wachters die zijn ronde deed bij de stallen. 'Meneer, zou u zo vriendelijk willen zijn om de Generaal op te halen?' Riep Etricus. De wachter keek even op en knikte vervolgens kort en liep op weg naar de Generaal. Etricus spreidde de kaart voor zich uit in de kar en legde op elke hoek een steen. Etricus ging er naast zitten en keek weer naar de Soldaten die op het oefenveld stonden te trainen. 'Zeg eens' begon Marcius en Etricus keek hem vragend aan 'Wat brengt je naar Rome, wil je de voetstappen van je vader volgen en uiteindelijk afmaken waar hij geëindigd is?' Etricus haalde zijn schouders kort op en leunde achterover tegen een zak hooi voor de paarden. 'Ik heb er eigenlijk nog niet over na gedacht..' zei hij zacht 'maar als ik op deze missie mee mag om de plek te laten zien d..' Etricus schrok op toen hij een laag zoevend geluid hoorde en de kar vervolgens licht trilde. Zijn arend zat onschuldig voorop de kar en vrat van een dikke rat. Etricus grinnikte kort. 'Idioot beest..' Marcius, die op de zijkant van de kar leunde, trok een wenkbrauw op. 'Hoe kom je daar aan?' Vroeg hij. 'Pa bracht hem vlak voor mijn 16e verjaardag mee' zei Etricus die weer tegen de zak ging zitten. 'Sindsdien volgt hij me overal..' Etricus vouwde zijn armen even over elkaar, terwijl Marcius naar het dier toe liep en zijn hand erna toe reikte om hem te aaien. 'Pas nou op..' mompelde Etricus 'hij..' de Arend pikte naar de hand die Marcius gauw weer weg trok. 'Pittig beestje..' lachte Marcius.

Eerst ging Flavius nog naar de plek waar de rover op was gehangen. ‘Verbrand hem en de andere lijken,’ Één roversbende minder, de wegen waren weer iets veiliger geworden. ‘Wat doen we met hun paarden, generaal?’ vroeg iemand. De man hield de 4 paarden met moeite allemaal tegelijk vast. De rook maakte de paarden onrustig en gestresst. Flavius keek op, het waren drie vossen en een bruine. Ze waren niet erg stevig gebouwd maar hadden een goede schutkleur. Flavius dacht even na, de paarden waren niet sterk genoeg om dagenlang een ruiter met uitrusting te kunnen dragen, ze zouden de eerste dag al door hun benen heen zakken, maar ze zouden wel iets kunnen zijn voor verkenners. Zeker in de Noordelijke gebieden, waar op dit moment grote gevechten aan de gang waren. Daar zouden ze vast nog wel een aantal paarden kunnen gebruiken. ‘Zet de paarden op stal en zorg ervoor dat ze met de volgende bevoorrading naar Germanië toegaan. ’ reageerde hij hierop. Ondertussen vormden zich grote zwarte wolken in de lucht. De vier paarden werden door de man naar de stal toe gebracht, hun half versleten tuig werd ook op de brandstapel gegooid. Daar hadden ze niets meer aan.
Flavius liep weer terug naar Etricus, hij zag hem bij de twee merries en Marcius. Het was voor zijn tijd geweest dat generaal Thallïus in het leger had gediend en gewond was geraakt. Het was dus niet heel verwonderlijk geweest dat Flavius Etricus niet had herkend.
‘Excuseer voor het ongemak. De laatste tijd hebben we erg veel last gehad van de rebellen, er zijn meerdere doden gevallen. Vandaar onze reactie. Nogmaals onze excuses. ’ Flavius keek even naar de arend, het was een groot beest. ‘We zullen de rest van de roversbende uitroeien, vandaag er mee te beginnen.’
(srry,inspi)

(Niet erg, ik heb nu ook niet zo'n lange omdat het inmiddels al half 3 is, kreeg hem s'avonds niet af :p)

Etricus keek naar de donkere rookwolken die achter de barakken vandaan kwamen en trok een vies gezicht toen de geur van verbrande lichamen zijn neus binnendreef. 'Die schoften verdienen geen begrafenis, laten we hopen dat ze nog lang zullen branden.' bromde Marcius. De Arend had het laatste stukje rat opgeslokt en keek tevreden voor zich uit. Etricus ging overeind zitten toen hij voetstappen hoorde en zag dat het Flavius was. 'Ik snap het en het was ook begrijpelijk.' zei Etricus vriendelijk toen hij was uitgesproken. 'Ik ben blij dat ze van de aardbodem verdwenen zijn.' Etricus wreef even nadenkend over zijn kin. 'Die basis ligt in deze omgeving' Zei Etricus terwijl hij een cirkeltje met zijn vinger op de kaart beschreef 'het ligt goed verstopt in een dichtbegroeide bos waar ik te paard al met moeite doorheen kwam, laat staan de Cavalerie. Hoeveel man er precies waren weet ik niet, maar houd maar rekening met meer dan 120man, met kans dat er in de omgeving meerdere locaties zijn waardoor je in de rug aangevallen kunt worden.' Marcius kwam dichterbij geschuifeld en fronste zijn borstelige wenkbrouwen. 'Hoe is dat kampement gebouwd?' vroeg Marcius, waarna Etricus in 1 van de zakken grabbelde en een stuk kool pakte. Hij deed de kaart opzij en dacht even na, waarna hij een cirkel op de houten vloer van de kar tekende. Hij tekende een grote vierkant in het midden, met kleinere eromheen. Een deel bleef leeg. 'Ik kon een deel niet zien doordat ik snel weer weg moest omdat ze me anders opmerkten, maar dat gebouw in het midden is het hoogste gebouw en vermoedelijk zit daar ook de leider. Het viel me op dat de huizen naar buiten toe langzamerhand lager werden, waarschijnlijk voor boogschutters zodat ze elkaar niet kunnen raken.' Etricus legde het stuk kool weer weg. 'Ik zou graag mee willen, uit eer voor mijn vader, maar ook omdat ik proviand en wapens mee kan nemen in de kar en tenslotte de locatie weet.' Zei hij terwijl hij de kaart weer op rolde. 'Tenzij je nog spul in de kar mee wilt, ben ik klaar om te gaan'

Flavius keek nauwkeurig naar de kaart. Het was daar inderdaad behoorlijk dicht begroeid. Niet erg goed nieuws voor hun. Cavalarie zou er niet doorheen kunnen komen, de paarden zouden hun benen gemakkelijk kunnen breken. Maar ook voor voetsoldaten zou het niet makkelijk kunnen zijn. In open terrein waren ze bijna niet te verslaan maar in dicht begroeid gebied waren hun tactieken nutteloos. De geur van verbrand vlees en hout werd steeds sterker. Wat Etricus voor de rest vertelde maakte het er niet beter op. De rebellen waren beter georganiseerd dan de vorige keer. Geïrriteerd keek hij omhoog, naar de blauwe lucht. Er was geen enkele wolk te zien. Behalve dan die vette zwarte rook. Toen kwam hij op een idee, het bos was van hout. Er was al weken een grootte droogte in de gebieden rondom Rome. ‘We steken het bos om hun heen in brand’ Niet het hele bos zou verloren gaan, omdat het stuk bos waar de rebellen volgens Etricus zouden zitten, omringd was door brede wegen. ‘Zo hoeven we het bos niet in, degene die er nog levend uit komen zullen we daar bij de wegen opwachten’ Flavius trok een cirkel om het stuk bos heen.

'Ik zou graag mee willen, uit eer voor mijn vader, maar ook omdat ik proviand en wapens mee kan nemen in de kar en tenslotte de locatie weet.' 'Tenzij je nog spul in de kar mee wilt, ben ik klaar om te gaan' Flavius keek Etricus nog even schattend aan. ‘Als er iets fout gaat bij het platbranden van het bos, moet je snel weg kunnen komen. Misschien is het beter dat je te paard mee gaat, in plaats van met een kar. Je zou een van de paarden van de rovers kunnen gebruiken of een van de merries. Een zadel zou niet zou moeilijk te vinden zijn’

Flavius riep een paar mannen om te zorgen dat er zo meteen een groep snelle ruiters klaar stond om het bos in de brand te steken.

'Mooi, laten we hopen dat die rebellen er flink van zullen lusten.' zei Marcius met een grijns 'Ik zadel je paard wel op, kleed jij je maar om want dat gescheurde tuniek staat ook niet fraai. Straks schrik je die rebellen nog af voor je een hebt gedood' Etricus keek hem droogjes aan. 'Haha, wat zijn we weer grappig.' mompelde hij en smeet een stuk brood naar Marcius, die hem ontweek door snel achteruit te bewegen en vervolgens nog breder grijnsde. 'Haha!' lachte hij 'Ik mag dan oud en gehandicapt zijn, de Soldaat in mij is nogsteeds jong' een van de merries vrat het brood luid smakkend op. Etricus schudde lachend zijn hoofd. 'Oude dwaas' zei hij iets te luid 'Brutaal jong' kaatste Marcius terug 'Als je mijn zoon was geweest had je nog een paar nachten in de cel door gebracht na die opmerking. Het leger zou je goed doen. De kapitein staat er om bekend jongens als jou wat discipline bij te brengen. Je vader had het helaas druk met zijn werk, maar als hij dit wist zou hij precies hetzelfde hebben gezegd, hem kennende. Goed, kleed je om, anders staan we hier morgenochtend nog.' Etricus knikte beschaamd, hij wist dat de man gelijk had. Hij trok zijn pantser en tuniek uit terwijl een stalhulp samen met Marcius zich over de paarden ontfermden. 1 werd naar de stal gebracht en de ander reisklaar gemaakt met een zak proviand en water voor onderweg. Etricus haalde de afgescheurde mouw om zijn wond weg en verbond het weer fatsoenlijk met wit verband. Het genas goed en zal ook niet al te veel hinderen, maar prikte nog wel. Hij klede zich weer opnieuw aan en trok het pantser over zijn tuniek, waarna hij arm en beenbeschermers om deed. Een helm liet hij achterwege met dit warme weer. Vervolgens wisselde hij zijn Scimitars in voor een lang zwaard die hij met een riem om zijn heup bevestigde en deed een boog en een koker vol pijlen op zijn rug. Toen zijn blik op een olielantaarn viel kreeg hij een idee. Hij pakte wat stukken stof en bond die om een aantal pijlpunten heen, waarna hij de lantaarn pakte en voorzichtig wat olie over het stof op de pijlpunten goot. Hij zette de lantaarn weer neer en deed te pijlen terug in de koker. Hij zou wel op moeten letten dat er geen vonken bij kwamen, maar als het mee zat kon hij vanaf een afstand huizen van de rebellen in de hens zetten. 'Klaar?' vroeg Marcius en Etricus knikte kort. Hij pakte een zwart gelakte schild en sprong uit de kar, waarna hij het schild aan het tuig op de schouder van het paard bevestigde. Etricus zette een voet in de beugel en klom met enige moeite op de vrij grote merrie met zijn behoorlijk zware bepantsering. Hij nam de teugels op en Marcius knikte bevestigend. 'Goed, zo te zien heb je alles.' zei hij na een laatste check. 'Pas goed op voor het vuur, het versprijd zich snel in deze hitte. Blijf uit de wind en je zult niet als een worstje in blik terug komen' Etricus lachte. 'Ik zal er op letten' beloofde hij. 'Goed dan, tot ziens en moge je zwaard scherp blijven en de goden je gunstig zijn' zei Marcius met een knikje en hinkte terug naar de barakken. Een vrij grote groep ruiters verzamelden zich al, nu was het alleen wachten op het sein om te vertrekken.

Flavius steeg op en keek vanaf de rug van de hengst rond. Enkele andere ruiters stonden al klaar, anderen liepen met hun rijdieren de stal uit. Het zag er ongeorganiseerd uit, maar het was dan ook een gehaaste actie. Ook Etricus was inmiddels te paard. Ongeduldig maaide zijn paard met zijn voorbeen. Al snel was elke ruiter er. De poort werd geopend, daar in de verte was het bos te zien. ‘Voorwaarts, mars!’ beval Flavius met duidelijke stem. De geur van olie hing in de lucht, daarmee zou zo meteen het bos in de brand worden gestoken. De jagers zouden er niet blij mee zijn, maar alles voor de veiligheid van Rome. Het zachte gedreun van de hoeven zou nu al in het bos te horen zijn. Toen ze dichterbij kwamen, gaf Flavius het bevel om in galop over te gaan. Er was nog niets te zien in het bos, maar Flavius wist zeker dat de bende al wist dat ze eraan kwamen. Hij gaf de seinen om rond het bos te gaan, zodat ze daar niet zouden kunnen ontsnappen. Er werden al enkele pijlen in de brand gestoken en afgevuurd op zijn sein. Al snel begon het bos flink te brandden, er klonk gegil. Etricus had gelijk gehad. Er vormde zich enorme rookwolken boven het bos. Enkele vogels vlogen weg uit de zwarte smog. ‘Zwaarden!’ was het volgende bevel, die door werd gegeven door een trompetblazer. De ruiter rond het bos trokken hun zwaarden en wachten totdat er bendeleden uit het bos zouden rennen. Tot nu toe was er nog niemand gezien maar dat zou niet lang meer duren, niemand zou in het bos blijven om te verbranden. Flavius wist bijna zeker dat alle ontsnappingsroutes geblokkeerd waren.
Totdat hij bij de rivier geen enkele soldaat zag staan. 'Etricus, naar de rivier' beval hij. Er waren genoeg andere ruiters om ondersteuning te bieden als hij die nodig had, maar Flavius wilde wel eens weten of hij dezelfde kwaliteiten als Etricus' vader had.

Het werd ineens erg stil in het bos, geen enkele vogel vloog meer. Er klonk een zacht gedreun ergens ver weg. Freya werd er zenuwachtig van, ze wist niet wat het was en kon het ook niet zien. Ze was die ochtend weg van het kamp gegaan om brandhout te gaan halen. Ze begon sneller hout te rapen, dan zou ze sneller weer terug kunnen. Laatst had ze hier een wolf gezien, toen was ze ook alleen geweest. De wolf was grommend op haar afgekomen, gelukkig had ze kunnen vluchten. Maar ze betwijfelde of dat haar nog een keer zou lukken, deze wolf was gewond aan zijn poot geweest, anders had hij haar zeker ingehaald. Ze rook een geur van verbrand hout, maar dat kon ook gewoon vuren voor het koken zijn. Maar eigenlijk wist ze al dat het fout zat, zeker nu ze ook angstig geschreeuw hoorde. Ze liet het brandhout vallen en zette het op een lopen, weg van het kamp. Ze rende zo snel als ze kon naar de rivier toe, misschien zou ze daar nog eerder zijn dan de soldaten en zou ze kunnen ontsnappen. Door het hele bos was nu de grijze rook, het leek wel mist. Ze zag daar het einde van het bos. Verderop zag de ruiters die met pijlen het bos in de brand staken. Ze rende verder langs de rivier, weg van het bos.