Het sein werd gegeven, en na een rit in de nog steeds warme, laaghangende zon bereikten ze het bos. Etricus, die nog snel een slok uit zijn waterzak nam die aan het tuig was bevestigd, pakte zijn boog en een pijl met olie. De zwarte merrie dribbelde wat onrustig met de andere paarden mee, en langs elke ruiter ging een fakkel waar ze de pijlen mee aan konden steken. Etricus legde zijn vlammende pijl op de pees en spande de boog. Ze richtten omhoog en vuurden de eerste salvo af nadat het sein was gegeven. Als een horde zoemende boze bijen raasden de pijlen door de lucht, en landen vervolgens bij hun doel in het bos. De droge takken vatten al snel vlam, en de blauw-gele lucht werd ontsierd door donkere wolken. 'Zwaarden!' werd er luidkeels bevolen. Etricus trok, net als de anderen, zijn zwaard uit de schede. Etricus wachtte, net als de rest van de groep, op de eerste rebellen. 'Etricus, naar de rivier' hoorde hij van Flavius, en hij wierp een snelle blik richting het water rechts van hen. Er stonden nog geen soldaten. 'Komt in orde, Generaal' zei Etricus, en dreef zijn hielen in de flanken van zijn onrustige paard. Hij stopte het zwaard terug in de schede, en pakte de resterende pijlen met olie waarna hij die ook in brand stak. Hij reed met de vlammende pijlen tussen zijn tanden geklemd langs het kolkende rivier. Hij dreef zijn paard aan in een snellere galop terwijl hij een vlammende pijl op zijn pees zette en weer richtte. Etricus had de wind van rechts en het bos was links, al stond er niet veel wind. Toch maakte dat nog niet veel uit, dat hij maar als te goed wist nadat vorig jaar een boerderij in het dorp was afgebrand. Vuur was onvoorspelbaar. Terwijl hij de ene na de andere vlammende pijl afvuurde en ook de kant van het ondiepere gedeelte van de rivier in lichterlaaie had gezet reed hij richting het diepere gedeelde van de rivier. Ondanks de warmte was de rivier hoog en de stroming sterk, wat zelfs de beste zwemmer binnen enkele tellen kopje onder zou doen laten gaan en vervolgens zou verdrinken. Etricus liet zijn paard in een rustige draf over gaan toen hij een groep van 12 mannen langs het bosrand zag hollen. '.. dat het geen goed idee was' hoorde hij 1 van hen zeggen. Etricus haalde een pijl uit de koker en legde die op de pees 'Gelukkig zijn de vrouwen en kinderen via de tunnel door de grot gegaan, de rest zal zo w..' Zei een ander, maar brak zijn zin abrupt af toen hij en een paar anderen Etricus opmerkte. Een aantal holden nog door tot ze merkten dat de anderen waren gestopt. Allemaal tegelijk trokken ze hun dolk of zwaard, sommige hadden zelfs een hamer. Ze hadden blijkbaar snel moeten improviseren. 'Geef jullie over' Zei Etricus met verheven stem 'Jullie vrouwen en kinderen zijn al in onze handen, ze zullen hetzelfde lot als jullie ondergaan als jullie je wapens niet gouw neer leggen!' Etricus blufte, maar geen van hen ging er over door. 'Hebben we je woord?' werd door 1 van hen geroepen 'Ik kan mijn woord niet geven. Jullie kunnen alleen maar hopen dat jullie goed terecht komen en probéren je eer te herstellen. De Generaal en de andere Officieren zullen beslissen wat jullie lot is, daar kan ik niet over oordelen.' Luidde Etricus zijn antwoord. De mannen keken elkaar aan, waarna 7 hun wapens lieten vallen en hun armen op hielden. Nog 3 volgden hun voorbeeld na enige aarzeling. 2 jongens die als 2 druppels water op elkaar leken en rond de 13 waren bleven hun dolken vasthouden. 'Derran, Glenn, leg dat neer' Snauwde 1 van de oudere mannen toe. 'Ze hebben onze moeder vermoord' Zeiden ze tegelijk, en renden naar voren. Een aantal probeerden hen nog te grijpen, maar de jongens waren te snel. Etricus, die niet twijfelde, pakte een pijl en richtte voor de voeten van de linker jongen en schoot. De jongen zag die niet aankomen en struikelde toen hij op het laatste moment weg wou springen en ging plat op zijn gezicht. Etricus hing zijn boog snel aan het schild. De andere jongen zijn blik verstrakte en hij haalde met zijn dolk uit naar Etricus, die hoog op het paard zat. Etricus pakte de jongen stevig bij zijn pols en wrikte de dolk uit zijn handen, waarna hij de dolk achter zich in de rivier wierp. 'Geef het op jongen en help je broer overeind.' Snauwde Etricus hem toe, en liet de jongen los. Deze holde terug naar zijn broer die met een bloedneus op de grond zat. Etricus trok zijn zwaard uit zijn schede en gebaarde er mee richting de generaal een eind verderop. 'En nu lopen' Bromde Etricus. De groep liep met geheven handen richting de Soldaten. Etricus bleef op zijn post, tot hij een klein meisje uit het bos zag rennen. Etricus dreef zijn paard weer aan en ging in galop achter het meisje aan. Vlak voor haar blokkeerde hij de weg met zijn paard. Hij had niet veel ervaring met kinderen, maar probeerde toch ietwat vriendelijk te kijken. 'Ho daar.' Zei Etricus. 'Hoor jij bij die anderen?'

( Pff, latertje. :p )

Freya rende zo hard als ze kon weg langs de rivier, de rebellen waren verloren. Haar hart klopte in haar keel. Ze hoorde ergens achter haar een paard haar kant op galopperen. Bang keek ze achterom, er zat inderdaad een ruiter achter haar aan. Ze wist dat het verloren was maar toch bleef ze rennen totdat hij zijn paard vlak voor haar liet halt houden. 'Ho daar' 'Hoor jij bij die anderen?' Doodsbang keek Freya hem aan. Ze wilde niet terug naar Rome, ze wilde terug naar huis, in Germanië. Ze ging zich niet zomaar gevangen laten nemen, ze ging niet terug, kostte wat het kost. Ze stonden op een zanderige oever, Freya schopte wat zand in de ogen van het paard zodat ze een voorsprong had. Ze zette het op een lopen de andere kant op, maar ook daar waren Romeinse soldaten. Ergens aan de andere kant van het bos hoorde ze geschreeuw. Ze draaide zich weer om en hoopte dat het paard nog steeds last van het zand in zijn ogen had, maar ook de twee andere soldaten gingen achter haar aan. Freya rende zo hard als ze kon weg. Ze kwam niet erg ver door het mulle zand, Freya voelde een harde duw in haar rug en ze viel op de grond. Ze probeerde weer overeind te krabbelen maar daar stond het paard van een van de soldaten. De andere soldaat spande zijn boog en richtte de pijl op Freya. Bang schoot ze naar achteren.

Het paard van Etricus snoof geschrokken toen het meisje zand naar hen toe schopte en vervolgens vluchtte. Dat kleine kreng.. dacht hij kwaad, en dreef de merrie achter haar aan toen de het dier wat was gekalmeerd. Ze was toch behoorlijk snel op haar korte beentjes door het zware zand, maar een aantal Soldaten zagen haar naderen en kwamen al op haar af gereden. Het meisje keerde zich weer om richting Etricus. Op haar gezicht was duidelijk angst te zien. Met dit gedrag liet ze al weten dat ze; Of een ontsnapte slavinnetje was- of een rebel. Maar ze was ingesloten door de Soldaten achter haar, Etricus voor haar en de wilde rivier en het brandende bos aan weerszijden. Ze kon geen kant meer op, en 1 van de Soldaten gaf haar een duw vanaf zijn paard. Ze viel vlak voor Etricus zijn paard, die hij snel halt liet houden. Een andere ruiter voegde zich naast hem, en richtte op het meisje met pijl en boog. Hij schoot niet, maar volgde haar bewegingen toen ze bang achteruit schoot, recht in de handen van de inmiddels afgestapte soldaten die achter haar stonden. Etricus vestigde zijn nog ietwat kwade blik op de Ruiter met de boog naast zich, die het inmiddels weer op had geborgen. 'Zou jij mijn post over willen nemen? Ik heb iets aan de generaal te rapporteren.' Zei Etricus. 'Dat is goed. Ik kom net van de andere kant; volgens mij hebben we bijna alle rebellen onder de duim, al waren het bijna alleen maar mannen. Zouden ze de aanval hebben verwacht en alle vrouwen en jongere kinderen weg hebben gestuurd?' Vroeg de Soldaat zich hardop af. 'Nee, ik had het kamp ontdekt en ze konden er niks van weten. Maar ik heb al zo'n vermoeden waar ze zouden kunnen zitten. Ik raad je aan om de orders af te wachten; dit kan nog interessant worden.' En na die woorden en nog even een blik op het meisje te hebben geworpen, die inmiddels vastgebonden was en werd meegevoerd naar de andere gevangene, dreef Etricus zijn paard aan en reed langs de rivier terug naar de Generaal. Etricus stopte het zwaard terug in de schede die hij onbewust nog vast had, en liet zijn paard halt houden. Het dier was nog steeds wat onrustig. 'Ik heb interessant nieuws' Zei Etricus tegen Flavius, terwijl hij een snelle blik op de groep gevangen rebellen wierp, die nog steeds groter werd toen andere zich erbij voegden. Hij verzachtte zijn stem zo zodat alleen Flavius kon horen wat hij zei 'Er is ergens een tunnel waar de vrouwen en kinderen in zitten. Vermoedelijk heb ik die ook gezien; achter 2 zware deuren in een apart bij-gebouwtje naast het hoofdgebouw in het midden van het dorpje. Het is waarschijnlijk gemaakt om het te camoufleren, maar achter zulke zware deuren zal wel iets interessants zijn. Dus het lijkt er op dat we er toch heen moeten, tenzij u een ander idee heeft..' Etricus wachtte af en keek weer naar het meisje dat bij de rest van de groep werd gevoegd. Hij gaf toch wel toe dat ze lef had.. Of het was blinde paniek, wat op bijna ieder rebel zijn gezicht af te lezen was.

Het bos brandde langzaam af, de groep gevangenen werd steeds groter en groter. Er zou geen enkele levende ziel nog in dat bos zitten. Maar toch waren de meeste gevangenen volwassen mannen, bijna geen vrouwen of kinderen. Etricus kwam vanaf de rivier weer terug gereden. 'Er is ergens een tunnel waar de vrouwen en kinderen in zitten. Vermoedelijk heb ik die ook gezien; achter 2 zware deuren in een apart bij-gebouwtje naast het hoofdgebouw in het midden van het dorpje. Het is waarschijnlijk gemaakt om het te camoufleren, maar achter zulke zware deuren zal wel iets interessants zijn. Flavius keek naar de bomen, ze stonden in lichterlaaie. ‘We wachten totdat het bos is afgebrand, daarna gaan we op onderzoek uit. Nu kunnen we toch niets doen.’ antwoordde hij terug. ‘Vrouwen en kinderen gevangen zetten in het legerkamp’ Er klonk onrust in de groep, ze zouden wel vermoeden wat daarna zou gebeuren. Toen die op ruime afstand waren, gaf Flavius het volgende bevel. ‘Dood de rest’ Het was nodig, iedere keer als ze de rebellen probeerden uit te roeien, kwam de rest weer terug, als onkruid. Nu moest het afgelopen zijn, Flavius was nog mild geweest dat hij de kinderen en vrouwen had gespaard. De pijlen werden gericht en afgeschoten. Het bos begon langzaam aan te doven, er was vrij weinig meer van over. Maar Flavius vond het nog te gevaarlijk om er naar toe te gaan. ‘We wachten hier totdat het vuur helemaal is gedoofd, daarna gaan we erop af.’ Zolang ze hier zouden blijven, zouden de mensen niet kunnen vluchten. Als ze dan nu nog leefden, Flavius wist niet of die tunnel wel veilig genoeg was.

Er werd bevolen de kinderen en de vrouwen uit de grote groep te halen. Etricus ging onrustig in het zadel verzitten. Hij wist dat deze rebellen moordenaars waren, ze hadden tenslotte hem geprobeerd te vermoorden. Toch wendde Etricus zijn blik af toen het bevel werd gegeven ze te executeren. Zijn maag keerde zich om toen hij het het geschreeuw van pijn hoorde, en kinderen en vrouwen hoorde huilen. Het leven was hard.. Naarmate de avond vorderde werd de lijkstapel al hoger. Etricus hielp mee de paarden vast te zetten en de gewonde soldaten de behandelen. Er waren 6 doden aan hun kant gevallen bij verzet, maar de rest had zich al gouw over gegeven. De lijkstapel werd in brand gestoken. De gevangen vrouwen en kinderen werden bij elkaar vastgebonden, en de Soldaten zochten een slaapplaats op. Die nacht deed Etricus geen oog dicht, het geschreeuw van stervenden Echoden nog door zijn hoofd, en het gesnurk van sommige soldaten maakte het er niet veel beter op. Uiteindelijk lukte het hem toch enkele uren zijn ogen te sluiten, want de reis had hem uitgeput. De zon kroop langzaam over de horizon, en Etricus werd wakker gemaakt door een soldaat die hem in zijn zij porde met zijn voet. 'Wakker worden, zonneschijn' lachte deze. Etricus grijnsde droogjes en ging overeind zitten waarna hij zich uitrekte. De lijkstapel was afgebrand, en Etricus zag tot zijn verbazing dat de groep gevangenen was gegroeid. Blijkbaar hadden de verstopte vrouwen en kinderen zich ook over gegeven, misschien was de tunnel wel ingestort of wisten ze dat ze uiteindelijk toch gevonden zouden worden. Soldaten zaten bij elkaar te eten van wat gevangen wild. Etricus plofte neer bij een groepje, en kreeg een hertenpoot toegestoken, die hij dankbaar aan nam en begon te eten. Het zat hem nog steeds niet lekker dat ze alle mannen hadden geëxecuteert, maar zijn gedachten werden afgeleid toen ze weer op weg naar Rome gingen. Hij raakte aan de praat met een paar Soldaten, en de reis verliep zonder problemen. De gevangene werden in Rome weggeleid, en Etricus ging met de rest mee terug naar de paardenstallen bij de Barakken. Hij zette zijn paard in de stal naast zijn andere, die rustig uit de hooiruif stond te eten. Nadat hij het tuig had weggelegd liep hij naar de Officieren Post, waar hij op zoek ging naar de Kapitein. Hij liep een andere Soldaat tegen het lijf, waarna die hem de weg naar het verblijf van de Kapitein wees. Eenmaal daar aangekomen klopte Etricus op de houten deur. 'Binnen' luidde het antwoord. Etricus opende de deur en keek het vertrek snel rond. Rechts van hem zat de kapitein achter een bureau. Deze gebaarde naar de stoel aan de andere kant, en Etricus nam plaats. 'Zo, dus jij bent Etricus, de zoon van mijn oude Collegá..' Zei de Kapitein vriendelijk. 'Marcius heeft al over je verteld. Dus.. Je wilt je bij het leger aansluiten?' Etricus knikte 'Jawel, meneer'. Op het gezicht van de kapitein verscheen een glimlach. 'Weet wel, dat het geen appeltje eitje is hier.' Zei hij ietwat streng 'De trainingen zijn zwaar, en de situaties soms hard. Je had zojuist al een voorproefje gehad, maar je zal misschien meerdere keren in dat soort situaties belanden.' de Kapitein ging iets achterover in zijn brede houten stoel zitten. 'Je kan eind deze week beginnen met je training, na je 18e verjaardag. De rest zal ik wel voor je regelen, en iemand zal vast wel zo vriendelijk willen zijn je je slaapverblijf te wijzen. Momenteel kan ik je niet veel meer vertellen, je alleen succes wensen. We spreken elkaar spoedig weer' en na die woorden van de Kapitein stond Etricus rustig op. 'Bedankt, meneer.' Sprak hij, en liep de kamer uit, waarna hij naar de kar liep en zijn kleren en overgebleven voedsel uit pakte. Hij ging met de zware tassen op zoek naar de slaapverblijven. Deze werden hem gewezen door de kwartiermeester. Nadat Etricus de boel had uitgepakt liep hij weer naar buiten, en verkende Rome met een buideltje geld op zak..

( Jullie beide zijn niet tot nauwelijks actief, en ik wil de Rpg niet tot een dood eind laten lopen.
Topic Uit )