Met moeite opende Etricus zijn ogen. Dunne zonnestralen kropen door de gordijnen van de barakken naar binnen. Hij ging langzaam overeind zitten en stapte uit bed. Met een slaperig gezicht deed hij zijn linnen uniform aan en liep naar buiten. Het was nog behoorlijk rustig op het exercitieplein, maar ondanks dat het vroeg was, was het al behoorlijk warm. Daarom zou hij ook vanavond pas gaan oefenen op het trainingsveld, dus besloot hij maar naar de markt te gaan. Terwijl hij langs de barakken liep kwam hij dienstmeisjes tegen, die al druk in de weer waren ontbijt voor de soldaten klaar te maken. 'Mag ik even?' vroeg Etricus toen er een met een dienblad vol fruit voorbij kwam. Hij pakte een paar stukken fruit en glimlachte vriendelijk, waarna ze terug lachte en verder liep. Hij liep langs verschillende stalletjes, waar de verkopers hun verkoopwaar op uitstalden. De eerste huisvrouwen kwamen al naar buiten met een mandje onder hun arm, en soldaten losten elkaar af van hun dienst. Etricus ging op een muurtje zitten, etend van een appel. Ineens schoot het hem te binnen dat hij jarig was. Hij grijnsde een beetje. In zijn dorp zou het zijn verjaardag tot de volwassenheid uitbundig worden gevierd, maar hier kende hij bijna niemand en hij wist ook niet hoe hij het eventueel zou kunnen vieren. Misschien zou hij gewoon met een paar soldaten naar de Herberg gaan. Hij werd uit zijn gedachten gehaald toen hij merkte dat er iemand naar hem toe liep.

(Eerst Adelyna, erna mogen anderen zich er bij voegen.
Een beetje kort deze keer, moet zo weg)

Adelyna was nog moe, maar omdat de ouders van de kleine Mikaela het druk hadden moest zij in de plaats gaan wandelen met de kleine meid. Ze vond het ook niet erg. Ze hoorde nu eenmaal bij de familie. Het was een heerlijk gevoel daarom had ze eigenlijk vrijwillig gezegt dat zij wel wou gaan wandelen met Mikaela, het was nu eenmaal een lieve meid. Daarom stapte ze nu met het jonge meisje naast haar naar de markt. Ze was zo vroeg vertrokken omdat het er dan nog zo rustig zou zijn. "Ga maar wat gaan spelen" Sprak ze met haar melodieuze stem naar Mika, die heftig knikte en er al meteen vandoor ging. Ondertussen keek Lyna even op haar gemakjes rond. Naar de mensen achter hun kramen alles nog klaarzette een jonge gast op een muur zat. Duidelijk een soldaat. Ze grijnsde even maar keek toen weer naar Mika die naar een kraam sloop? Dat kan niks goeds betekenen. Zonder er nog bij na te denken stapte ze recht op het jong meisje af en nam haar weg van de kraam, te laat. Mika had al wat eten te pakken en had het weg gesmeten toen ze Adelyna had zien komen."Dat is niet flink Mika echt neit, blijf hier zodat ik het kan halen." Even keek Lyna rond naar waar het eten was gesmeten, en zag dat het in de buurt was van de jonge soldaat. Ze zuchtte even je zou Mika nu ook weer geen engel kunnen noemen. Met sierlijke passen stapte ze richting het eten maar ook de jonge soldaat. Met een lenig zwaai raapte ze het eten op en keek naar de jonge gast."Vroeg op??" Vroeg ze nieuwsgierig? Even keek ze toch naar Mika die nog bij de kraam stond. Ze zal zien hoe lang ze hier zou blijven, als ze in een gesprek zou geraken zou ze Mika wel naar huis sturen anders zou ze meegaan.

Etricus zag dat het een Jonge vrouw, van ongeveer zijn leeftijd, met een klein meisje was. Het meisje liep echter weg toen de vrouw even niet oplette, en pakte etenswaar van een stalletje. De jonge vrouw had het blijkbaar ook door, maar toen het meisje dat zag gooide ze alles in de lucht. Etricus ving nog net een tomaat op om te voorkomen dat die niet tot puree tegen zijn gezicht kwam. Hij keek het meisje nors aan, die een preek van de vrouw kreeg. Deze liep naar het eten toe dat over de markt voor hem lag verspreid en pakte het op. "Vroeg op??" Vroeg ze. 'Ja, en het begint gelijk goed zo te zien..' Mompelde hij als antwoord. 'Dat was niet erg netjes van haar..' Etricus legde de tomaat terug op het kraampje. De verkoper had het blijkbaar niet gezien omdat hij in gesprek was met een vroege klant. Etricus vroeg zich af waarom het meisje het eten zomaar pakte, aangezien ze er niet echt uit zag als bedelaarster of slavinnetje. Hij liep weer naar het muurtje waar nog een stuk suikerbrood lag dat hij mee had genomen, en gaf het aan het meisje 'Zie het maar als een traktatie, maar doe dat niet nog eens' Zei hij ietwat streng. Eigenlijk hoorde je iemand niet te belonen op zijn slechte gedrag, maar Etricus zag niet graag een kind in de problemen komen. Hij herinnerde de angstige blik van het meisje bij hun aanval op de rebellen nog goed. In het dorp waar hij vanaf zijn 6e opgroeide had hij als kind veel meegemaakt en wou anderen er voor behoeden. Het meisje was hopelijk goed terecht gekomen toen ze was gevangen. Etricus zuchtte kort toen hij alles weer voor zich zag. Het was hard in het leger, maar gelukkig zaten er ook goede kanten aan. Hij wende zich tot de jonge vrouw, en keek haar ditmaal ietwat vriendelijker aan. 'Is het je zusje..?' Vroeg hij terwijl hij weer op de muur ging zitten.